anatomie van een groot bedrog

Poetins bluf berust erop dat zijn tegenstander niet naar de kaarten kijkt, terwijl hij probeert de Europese onzekerheid om te zetten in zijn eigen krachtprojectie.door 

Dr. Orhan Dragas | 4 januari 2026, 9:22 uur

In deze greep, ontleend aan hand-outbeelden van het officiële Telegram-verslag van de Russische presidentiële persdienst (@news_kremlin) op 27 december 2025, De Russische president Vladimir Poetin bezoekt een commandopost voor de gezamenlijke troepengroep, te midden van het aanhoudende Russisch-Oekraïense conflict. (Foto door RUSSISCHE PRESIDENTIËLE PERSDIENST /AFP)

Voor het Europese publiek voelde 2025 als déjà vu. Terwijl ze naar veldslagen in de buurt van Charkov en in de regio Donetsk keken, vroegen velen zich af of de Russische president Vladimir Poetin zich voorbereidde op de “occupy” Berlijn, Parijs of Warschau na Oekraïne.

Propaganda-uitzendingen op Russische staatskanalen en melodramatische krantenkoppen in westerse roddelbladen voedden de angst. Mensen vergaten dat het Kremlin in februari 2022 een speciale militaire operatie“ beloofde die slechts een paar dagen zou duren, en een mars naar Kiev. Vier jaar later probeerde het Russische leger verwoed Oost-Oekraïense steden te veroveren terwijl het zijn eigen regio’s verdedigde tegen Oekraïense drones.

Poetin bedreigt Europa al drie jaar met dezelfde taal die hij gebruikte om Oekraïne in 2021 te bedreigen. Het enige verschil is dat Europa toen dacht dat het een bluf was, maar nu doet het alsof het onvermijdelijk was. In beide gevallen is de fout hetzelfde. De eerste keer onderschatte Europa de werkelijkheid; de tweede keer overschatte het de fantasie.

Intussen is de Russische staat verwikkeld in een op uitputting gebaseerde oorlog tegen een natie die het binnen enkele dagen had willen vernietigen. Die oorlog wordt niet uitgevochten aan de Rijn, de Wisla of de grenzen van de NAVO. De strijd vindt diep in Oost-Oekraïne plaats en wordt gekenmerkt door aanzienlijke verliezen, improvisatie, massamobilisatie en een groeiende afhankelijkheid van binnenlandse repressie.

Het Russische leger is gestrand in de loopgraven en vertrouwt op de grootschalige mobilisatie van gevangenisrekruten en munitie uit Iran en Noord-Korea. Dit is niet het beeld van een strijdmacht die op het punt staat naar Parijs en Berlijn te marcheren. Het is het beeld van een land dat probeert de oorlog die het al in Oekraïne is begonnen niet te verliezen.

De scherpe woorden van Trump over Poetin, gecombineerd met een dramatische operatie tegen Maduro, roepen nieuwe vragen op over de strategie van Washington ten aanzien van Rusland, Oekraïne – en de bredere autoritaire as.

Maar in plaats van dat deze mislukking de Russische dreiging in de Europese perceptie verzwakt, gebeurt het tegenovergestelde: hoe zwakker Rusland op het slagveld is, hoe luider het in de media is.

Dit is geen ongeluk. Het is de oude logica van autoritaire regimes: wanneer de echte macht afneemt, moet de symbolische macht schreeuwen.

En juist op het moment dat het verschil tussen mythe en werkelijkheid het duidelijkst is, begint Europa te doen alsof de mythe de overhand heeft.

Er is die scène in “Monty Python en de Heilige Graal” waarin de ridder, van wie beide armen en één been zijn afgehakt, blijft schreeuwen: “Het is gewoon een vleeswond!” en roept zijn tegenstander op om terug te komen en “like a man.” te vechten De scène is grappig omdat het absurd is. Maar het zou nog grappiger zijn als het publiek serieus zou gaan nadenken of die ridder werkelijk een existentiële bedreiging vormde.

Helaas doet Europa vandaag de dag precies dat.

Poetin dreigt al jaren met een oorlog met Europa. Hij bedreigt Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland en Polen. Hij bedreigt de NAVO. Hij bedreigt het “collectieve West.” Hij dreigt met een nucleaire reactie, “ongekende escalatie,” en “historische gevolgen.” Hoe langer de oorlog in Oekraïne voortduurt, hoe groter de Russische verliezen. Hoe verder de doelen verwijderd raken, hoe theatraler de bedreigingen worden.

Poetins bluf

Laten we herhalen: Rusland voert al voor het vierde jaar oorlog tegen één enkel land. Niet tegen een blok. Niet tegen een alliantie. Niet tegen een continent. Tegen Oekraïne. De oorlog, die enkele dagen zou duren, is veranderd in een uitputtend conflict waarin Moskou mannen, technologie en strategisch initiatief verliest, terwijl tegelijkertijd wordt geprobeerd de wereld ervan te overtuigen dat zij klaar is voor oorlog met heel Europa.

Maar dit is niet eens een strategie. Het is een bluf die afhankelijk is van het feit dat de tegenstander niet naar de kaarten kijkt. Als de kaarten echter worden onderzocht, eindigt het spel.

Dit alles zou louter grotesk zijn. Wat gevaarlijk wordt, is dat een deel van de Europese publieke en politieke elite deze bedreigingen begint te behandelen als een echte militaire projectie, in plaats van als wat ze zijn: een substituut voor een macht die niet bestaat.

Om dit te begrijpen, is het noodzakelijk om te doen wat propaganda het meest haat: stoppen, het krachtenevenwicht onderzoeken en een brutaal eenvoudige vraag stellen: hoe kan Rusland precies, niet in staat om Oekraïne voor het vierde jaar te verslaan, denk je dat het een oorlog tegen Europa zou kunnen voeren?

Laten we beginnen met het meest fundamentele aspect – demografie. De Russische Federatie heeft ongeveer 145 miljoen inwoners. De EU, met uitzondering van Groot-Brittannië, heeft ruim 440 miljoen euro. Inclusief Groot-Brittannië, Noorwegen en andere Europese landen die geen EU-lid zijn, heeft Europa een bevolking van een half miljard. Dit is niet louter een statistisch detail; het is de fundamentele voorwaarde voor het in stand houden van een langdurige oorlog met hoge intensiteit.

De economische ongelijkheid is zelfs nog opvallender. Het bruto binnenlands product van Rusland bedraagt ongeveer $2,2 biljoen, terwijl dat van de Europese Unie meer dan $17 biljoen bedraagt. Met de Britse economie erbij komt het verschil in de buurt van negen tegen één! Oorlogen worden niet gewonnen door toespraken, maar door fabrieken, toeleveringsketens, energie en financiën. In dit opzicht is Rusland niet een gelijkwaardige tegenstander van Europa, maar als land dat al moeite heeft om de oorlog te financieren, voert het momenteel.

Militaire begrotingen bevestigen dit zonder aarzeling. In 2024 heeft Rusland ongeveer $110–$120 miljard toegewezen voor defensie, inclusief maatregelen op het gebied van de oorlogseconomie en verborgen boekhouding. In hetzelfde jaar gaven de Europese landen gezamenlijk ruim $690 miljard uit. Zelfs zonder de Amerikaanse bijdrage zijn de Europese militaire uitgaven vele malen hoger dan die van Rusland. Dit vertaalt zich in meer productielijnen, meer reserveonderdelen, meer training en –, cruciaal, een groter vermogen om langdurige conflicten in stand te houden.

Op papier presenteert Rusland zich graag als een militaire grootmacht. In werkelijkheid erodeert zijn militaire kracht aan het front in Oekraïne.

Momenteel telt de Russische strijdkrachten ongeveer 1,3 tot 1,5 miljoen actieve en gemobiliseerde soldaten, inclusief reservisten die sinds 2022 zijn opgeroepen. Europese landen, de VS niet meegerekend, hebben meer dan 1,8 miljoen actieve leden van de strijdkrachten. Neem het Verenigd Koninkrijk en andere Europese NAVO-landen op, en dit aantal overschrijdt de 2 miljoen. Het verschil zit hem niet alleen in aantallen maar ook in het feit dat Europese legers uiterst modern uitgerust zijn en niet versleten zijn door jarenlange oorlog.

De luchtmacht verdrijft verder de mythe van de Russische suprematie. Rusland beschikte over ongeveer 4.100 militaire vliegtuigen, die zowel vliegtuigen als helikopters omvatten. Het verloor meer dan 800 vliegtuigen in Oekraïne. Samen beschikken de zeven grootste Europese luchtmachten – Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië, Italië, Spanje, Polen en Griekenland – over meer dan 4.600 vliegtuigen. Het verschil wordt nog groter als we kijken naar de rest van Europa. Een ander, en zelfs belangrijk, verschil is dat de Russische luchtvaart al drie jaar bezig is met echte oorlogsvoering, verliezen lijdt die zij niet gemakkelijk kan vervangen en niet in staat is haar vloot regelmatig in stand te houden.

Op zee wordt het verhaal een karikatuur. De Russische marine beschikt over ongeveer 420 schepen, terwijl de Europese marines er samen ruim 2.000 hebben. Europa heeft zes actieve vliegdekschepen; Rusland heeft er een. Die ene vervoerder besteedt meer jaren aan revisie dan aan operationeel gebruik. Spreken over de projectie van de Russische zeemacht tegen Europa betekent het ernstig onderschatten van de intelligentie van de lezers.

De grondtroepen, vaak gepresenteerd als de Russische troefkaart, zijn ook niet bestand tegen kritisch onderzoek. Rusland ging de oorlog in met ongeveer 3.000 tot 3.500 operationele tanks. Tot op heden heeft het er meer dan 2.500 verloren. Europese landen beschikken samen over ruim 5.000 van de modernste tanks, met een onvergelijkbaar sterkere industriële en reparatiebasis. Het verschil is simpel: Rusland verandert zijn tanks in wrakstukken; Europa houdt ze in hangars.

En dan komen we op het punt dat de Europese angsten voortdurend negeren: Oekraïne.

Drie jaar oorlog hebben Oekraïne gemaakt tot wat de Europese legers al tientallen jaren niet meer hebben hoeven worden: een door gevechten ervaren, adaptief leger dat gewend is aan moderne oorlogsvoering met hoge intensiteit. Tegenwoordig heeft de strijdkrachten van Oekraïne honderdduizenden soldaten – bijna een miljoen – die echte gevechtsoperaties tegen Rusland hebben meegemaakt. Het heeft zijn eigen productie van drones, raketten en munitie ontwikkeld, westerse technieken aangepast en ter plekke doctrines opgebouwd. Het is geen abstracte factor van de toekomst; het is de echte militaire macht van het heden. En dat leger staat nu al drie jaar tegen Rusland.

Daarom neemt Moskou steeds meer zijn toevlucht tot nucleaire retoriek. Kernwapens dienen als laatste ondersteuning bij een optreden wanneer alle andere elementen hebben gefaald. Kernwapens zijn geen middel om Europa te veroveren; ze zijn een middel tot chantage. Hoe zwakker de conventionele macht van Rusland, hoe luider de nucleaire dreiging. Dit is niet te wijten aan het Russische verlangen naar een kernoorlog, maar eerder aan het verlangen dat Europa zijn rationele beoordeling laat varen.

En hier komen we ter zake.

De dreigementen van Poetin werken niet omdat ze gebaseerd zijn op de werkelijkheid, maar omdat Europa aan zijn eigen kracht twijfelt. Een continent met meer mensen, aanzienlijk meer geld, meer industrie, meer schepen, meer vliegtuigen, en een formeel collectief verdedigingssysteem gedraagt zich alsof het zwak is, omdat het al tientallen jaren gewend is geraakt aan het delegeren van macht en het onderdrukken van verantwoordelijkheid. Rusland exploiteert dit.

Uiteindelijk is Poetins grootste “supermacht” iets anders dan een nucleair arsenaal, het leger of de industrie. Het is het vermogen om de onzekerheid van iemand anders om te zetten in zijn eigen krachtprojectie. En terwijl Europa met grote ogen naar het spektakel kijkt, lijkt de dreiging reëel.

De Europese angst is geworteld in een psychologisch moment: gewend aan vrede en welvaart zijn veel burgers van West-Europa niet bereid om in termen van oorlog te denken, waardoor ze de dreigementen van Poetin irrationeel gingen waarnemen. Tegelijkertijd gebruiken politici vaak angst om de stijgende kosten, het centraliseren van de macht of het verschuiven van prioriteiten te rechtvaardigen.

Tot slot is Poetin als de Tovenaar van Oz: eng en donderend, maar uiteindelijk onthuld als de kleine man achter het gordijn, geobsedeerd door hendels, rook en zijn eigen stem. Op het moment dat het gordijn beweegt, verdwijnt de magie.

Europa hoeft dat gordijn alleen maar terug te trekken.

========================

Putin’s Final Defense Line Crumbles Today

=======================

https://www.kyivpost.com

https://www.youtube.com/@TheNewFront1/videos

https://www.kyivpost.com/

=======================

Lex talionis
in hostem omnia vici
Si vis pacem, para bellum
Slava Ukraini
Audaces fortuna iuvat
In manibus vestris victoria est
Dona nobis pacem
Ad Infinitum!