Europa, hoor ons
Europa,
Ik schrijf u vanuit een land waar sirenes al lang geen theatrale rekwisieten meer zijn en een gewoon onderdeel van het dagelijks leven zijn geworden. Hier wordt het woord ‘morgen’ zorgvuldig uitgesproken, alsof het door een onzorgvuldige aanraking zou kunnen uiteenvallen. En toch schrijf ik nog steeds.
Ik wil niet beginnen met de bekende zin: “Wij streven ernaar deel uit te maken van Europa.” Het is waar, maar het is door overmatig gebruik enigszins versleten geraakt.
Wij Oekraïners kozen uw waarden lang voordat wij uw paspoort ontvingen. Waardigheid, de rechtsstaat en de vrijheid van meningsuiting waren voor ons geen abstracties uit Brusselse documenten, maar principes waarvoor mensen op de Maidan stonden in de ijskoude februari-kou en direct stierven op de kasseien.
Toen de agressorstaat in februari 2022 besloot onze staat van de kaart te wissen, verdedigden we deze niet alleen met wapens. Wij verdedigden het recht op onze eigen keuze en het recht om deel van u uit te maken.
Ik wil eerlijk tegen u zijn, Europa. Niet alleen dankbaar, maar echt eerlijk, want een brief zonder waarheid wordt niet meer dan een ansichtkaart met een mooi plaatje. Soms kun je traag zijn, en dat weet je zelf ook. Toch heb ik ook iets anders gezien: hoe je veranderde onder de druk van de werkelijkheid.
Poolse gezinnen namen de kinderen van vreemden mee naar huis.
Berlijners verwelkomden treinen met borden met de tekst “Willkommen”.
Litouwse vrijwilligers brachten generatoren in de duisternis van onze steden, terwijl Spaanse schoolkinderen ansichtkaarten tekenden voor Oekraïense kinderen.
Dit was geen koude geopolitiek – het was het levende menselijke hart. Daarom wil ik dat u weet: we herinneren ons al deze daden, en elk ervan werd de basis van iets echts tussen onze volkeren. Hier is nog een spiegel. Het laat zien dat geen enkele samenleving perfect is en dat uitgesproken principes dagelijkse, soms ongemakkelijke oefening vereisen.
“Nooit meer” werkt niet automatisch als een spreuk: het is een verplichting die elke keer dat stilte verleidelijk wordt bewust vernieuwd moet worden. Wij Oekraïners begrijpen dit beter dan wie dan ook op het continent. Voor ons klinkt ‘nooit meer’ als een wrede paradox, omdat we nu ‘opnieuw’ onze eigen paradox meemaken.
Ik wil u bedanken, Europa. Niet officieel, niet ritueel, maar oprecht – als de ene mens voor de andere.
Bedankt voor het verwelkomen van onze moeders en zussen die de bommen ontvluchtten met baby’s in hun armen. Dank u voor de sancties die u economisch kosten, maar die u toch hebt opgelegd omdat principes belangrijker bleken dan comfort.
Dank u voor het feit dat het Oekraïens in de zalen van Straatsburg en Brussel te horen begon, en daar niet langer exotisch klonk. Bedankt voor het feit dat “Slava Ukraini” ( “Glorie aan Oekraïne”) veranderde van een onbekende slogan in een begroeting tussen mensen die elkaar nog nooit eerder hadden ontmoet. Deze dankbaarheid is niet diplomatiek. Het is geboren in gewone menselijke handelingen, en dat is precies de reden waarom het oprecht is.
Ik ben 18 jaar oud. Ik ben geboren in een onafhankelijk Oekraïne, en gedurende mijn bewuste leven heb ik één belofte gehoord: “op een dag zullen we in de EU zijn.” Voor onze generatie klinken deze woorden niet langer als een sprookje over een verre toekomst. Ze zijn een concrete taak geworden die we nu al uitvoeren: op scholen waar mediageletterdheid wordt onderwezen; in steden waar jongeren vrijwilligersnetwerken opbouwen; in rechtbanken die geleidelijk echt onafhankelijk worden. We hebben geen ander pad gekend dan vooruitgaan, en dus gaan we verder, zelfs als het pijn doet.
Maar het belangrijkste dat ik u wil vertellen gaat niet over hervormingen, lidmaatschap of financiële pakketten. Het gaat om iets diepers. Oekraïne vraagt niet om medelijden. We streven naar partnerschap tussen gelijken: een natie die al heeft bewezen in staat te zijn gedeelde idealen te verdedigen tegen een prijs die geen enkele andere staat sinds de Tweede Wereldoorlog heeft betaald.
We hebben duizenden wetten aangenomen terwijl de actieve strijd voortduurde, omdat dit voor ons geen performatieve heldenmoed is, maar de bewuste keuze van een samenleving die weet waar ze naartoe gaat. We willen bij een ruimte horen waar een rechter onafhankelijk is van een telefoongesprek, waar de wet sterker is dan welk wapen dan ook, en waar een journalist de waarheid kan spreken zonder bang te zijn voor zijn leven.
We bouwen deze ruimte. Onder aanvallen, door stroomstoringen, met miljoenen ontheemde burgers, en met lege stoelen aan feestelijke tafels waar degenen die door de oorlog zijn meegenomen niet langer zitten. Elke aangenomen wet, elke justitiële hervorming, elke anti-corruptie-inspectie kost ons niet alleen moeite, maar ook tijd – iets pijnlijk schaars tijdens gewapende conflicten. Toch stoppen we niet.
Ik schrijf je vanuit Sumy, waar ik zelfs nu, terwijl ik deze regels schrijf, explosies buiten het raam hoor. Tegelijkertijd schrijf ik vanuit een stad waar nog cafés opengaan, waar meisjes hun nagels lakken, waar kinderen de zon tekenen. Zelfs te midden van gewapende conflicten weigeren mensen het bestaan terug te brengen tot louter overleven. En dit is waar juist dat Europa dat we verdedigen werkelijk leeft: de onoverwinnelijke banaliteit van schoonheid en het gewone dagelijkse leven. Daarom is deze brief aan u geen verzoek. Het is een uitnodiging: kijk in de spiegel die we voor je omhoog houden.
Zie daarin je eigen oorsprong – het Europa dat uit ruïnes opstond en besloot dat menselijke waardigheid belangrijker is dan gemak. We herinneren je aan jezelf.
Hoor ons. Niet als “probleem in het Oosten”, niet als “vluchtelingencrisis”, niet als “bufferzone”. Hoor ons als een volk dat jou bewust, vrij en onherroepelijk heeft gekozen – een volk dat klaar is om een gedeelde toekomst op te bouwen, en niet alleen maar te wachten op een uitnodiging daarvoor.
Met respect, eerlijkheid en geen waanvoorstellingen,
Een Oekraïense vrouw uit de onoverwonnen stad Sumy,
2026.
======================
Brief aan Europa
Hallo, Europa!
Vandaag is het 16 april. Het is rond drie uur in de ochtend en ik begin u deze brief te schrijven terwijl ik in de gang zit, terwijl explosies van ballistische raketten buiten mijn raam te horen zijn. Over een paar uur ga ik naar school, slaapgebrek en toch vol enthousiasme, omdat de lessen van vandaag de geschiedenis van Oekraïne omvatten, mijn favoriete vak. We hebben ook burgerschapsvorming, waarbij we net zijn begonnen met het bestuderen van democratie – uw grootste waarde.
Weet je, het is een beetje ironisch: leren over vrijheid, gelijkheid en mensenrechten terwijl je op de koude vloer van een gang zit. Toch begrijp ik juist hier het beste wat deze woorden werkelijk betekenen. Niet als definities in een leerboek, maar als iets waar mensen elke dag voor moeten vechten.
Oekraïne is een land waar mensen elkaar zelfs in de donkerste tijden kunnen steunen. Het is ochtendkoffie na een slapeloze nacht gevuld met het geluid van waarschuwingen voor luchtaanvallen. Het zijn kinderen die in opvangcentra studeren terwijl ze er nog steeds van dromen dokter, diplomaat en kunstenaar te worden. Het zijn vrijwilligers die binnen een paar uur hulp kunnen innen voor mensen die ze niet eens persoonlijk kennen. Het zijn leraren die moeilijke onderwerpen blijven uitleggen, zelfs als het buiten gevaarlijk is.
Oekraïne gaat ook over waardigheid. Misschien herinnert u zich nog hoeveel jaar geleden de Oekraïners de pleinen betraden om hun recht te verdedigen om hun eigen toekomst te kiezen. En het ging niet alleen over politiek, het ging ook over waarden, over de keuze om deel uit te maken van een wereld waarin mensen, hun vrijheid en hun stemmen worden gerespecteerd.
En hier begint onze Europese integratie. Het gaat niet alleen om documenten, hervormingen of politieke beslissingen. Het gaat om interne verandering. Over hoe we geleidelijk een samenleving opbouwen waarin het recht er meer toe doet dan verbindingen, waar mensenrechten geen formaliteit zijn, maar een realiteit, waarin iedereen de kans heeft om gehoord te worden.
We willen dichter bij je komen, niet alleen omdat het “meer voordelig” is voor ons, maar omdat we deze waarden delen. We willen leven op een plek waar eerlijkheid ertoe doet, waar grenzen geen barrières zijn maar kansen, waar samenwerking sterker is dan angst.
Ik herinner me dat ik ooit naar Praag reisde. Het had over lichtheid moeten gaan, nieuwe straten, prachtige architectuur, een ander leven in ieder geval voor een paar dagen – maar het is anders gelopen. Toen ik luide geluiden hoorde, – scherpe signalen, rommelende geluiden, zelfs het geluid van vliegtuigen –, steeg er een golf van paniek in mij op. Geen vreugde, geen opwinding, die ik had moeten voelen bij aankomst in een nieuwe stad en een nieuw land, maar angst die uitmondde in een complete inzinking. Mijn lichaam kon niet geloven dat ik veilig was, dat burgervliegtuigen daarheen vlogen en drones niet. Het leefde nog steeds in een realiteit waarin elk hard geluid gevaar kon betekenen. En toen begreep ik: oorlog is niet alleen wat er om je heen gebeurt. Het blijft in je, ook als het niet meer in de buurt is.
Niettemin wil ik dat u begrijpt dat de Europese integratie van Oekraïne niet alleen gaat over het streven om een “officieel” onderdeel van de Europese Unie te worden. Het gaat er ook om dat je eraan bijdraagt. We brengen een veerkracht met ons mee die niet op scholen wordt onderwezen. We weten wat het betekent om de vrijheid niet alleen met woorden te verdedigen. We weten eenvoudige dingen te waarderen – stilte, elektriciteit en stromend water thuis, de mogelijkheid om plannen te maken voor morgen.
Misschien zijn we nog niet perfect. Natuurlijk hebben we problemen die oplossingen vereisen, sommige dringend. We hebben fouten die we nog steeds corrigeren. Maar zie je, we staan niet stil met gevouwen armen – we gaan vooruit. En het belangrijkste is dat we niet stoppen.
Soms lijkt het mij dat we sneller opgroeien dan we ons zelfs maar kunnen realiseren, en elk Oekraïens kind en tiener zou mijn woorden kunnen bevestigen. Oorlog dwong ons om veel te vroeg op te groeien. Het dwong ons om ons niet alleen zorgen te maken over onze eigen veiligheid, maar ook over de veiligheid van onze dierbaren. Toch nam het tegelijkertijd onze droom niet weg. En deze droom is heel simpel: om in een land te leven waar nacht gewoon nacht is – misschien met donder of regen – en niet zitten in een gang naar het geluid van sirenes en explosies. Waar het woord “veiligheid” niet klinkt als een luxe. Waar de toekomst iets is dat kan worden gepland, en niet alleen maar kan worden voorgesteld.
Ik schrijf deze brief aan u niet als verzoek en niet als eis. Ik schrijf het als een verhaal, als een poging om gehoord te worden. Ter herinnering dat we niet alleen geografisch, maar ook ideologisch dichtbij zijn.
Misschien zal ik je op een dag nog een letter – schrijven, niet vanuit een gang onder het geluid van explosies, maar vanaf een rustige ochtend waar het luidste geluid een stad is die wakker wordt.
En dan zal ik je niet vertellen over oorlog, maar over het echte Oekraïense vreedzame leven, het soort dat we al zo lang niet meer hebben gezien.
Totdat we elkaar weer ontmoeten, Europa.
Oprecht, met het geloof dat Oekraïne en zijn bevolking dichter bij u zullen groeien,
Taisiia Sjoestova
=====================
Een brief aan Europa. Een moreel manifest van vrijheid
“Kom tot bezinning, wees mens…” – deze woorden van Taras Shevchenko, een man die zijn hele leven wijdde aan de strijd tegen tirannie en onrechtvaardigheid, klinkt vandaag als de laatste morele waarschuwing van Europa. “…Omdat gerechtigheid niet op zichzelf komt, moet er voor gevochten worden!” Ik voeg toe aan de woorden van Sjevtsjenko, want de geschiedenis heeft bewezen dat waar de strijd eindigt, mensen aan het kwaad beginnen te wennen. En gewend raken aan het kwaad is precies hoe het kwaad wint.
Ik spreek tot jullie, de mensen van Europa, en vaak lijken jullie op degenen die vandaag donder horen, maar zichzelf ervan overtuigen dat dit slechts een echo is.
De grens tussen menselijkheid en apathie, tussen wat juist is en wat krachtig is, tussen een wereld waarin het menselijk leven ertoe doet en een wereld waarin waarde alleen toebehoort aan degene die overleeft, is – niet de meest angstaanjagende vorm van neutraliteit bij deze keuze, omdat stilte altijd een kant kiest..
Ik herinner me die koude dag waarop we donderdag allemaal samen in de gang stonden te discussiëren over hoe we een moeilijke wiskundetoets konden overslaan. We maakten uitgebreide plannen, bedachten excuses, lachten, onderbraken elkaar, en het leek allemaal heel belangrijk of we de test zouden afleggen of niet, welk cijfer we zouden krijgen, hoe leraren en ouders zouden reageren. Sommigen waren nerveus, sommigen deden alsof ze alles wisten, sommigen wilden gewoon dat de dag eerder zou eindigen. Destijds was onze wereld gevuld met deze kleine zorgen, en we geloofden oprecht dat ze ons leven bepaalden. We wisten niet wat echte angst betekende.
We wisten niet hoe het was om te wachten op een bericht met één woord en bang te zijn om het te openen.
We wisten niet wat het betekende om naar stilte te luisteren en daarin de echo te horen van iets dat al was gebeurd. En nu, als ik terugkom naar die herinneringen, lijken ze zowel pijnlijk afstandelijk als pijnlijk dichtbij.
Want ik zou alles geven om daar weer in die gang te staan, ruzie te maken over een toets, me zorgen te maken over cijfers, zonder reden te lachen. Ik zou duizenden van die ‘uitdagende’ dagen ruilen voor een gewone dag waarop het grootste probleem een wiskundeformule was die ik niet kon onthouden. Want nu heeft moeilijkheidsgraad een ander gezicht. Het zit niet in opdrachten of cijfers. Het is in het nieuws dat plotseling arriveert en het leven verdeelt in ‘voor’ en ‘na’”.
Het is in de namen die nooit meer in bekende gesprekken te horen zullen zijn. Het is in het feit dat plannen niet langer weken of maanden vooruit worden gemaakt. Soms reiken ze niet verder dan één dag.
We zijn niet opgegroeid toen we afstudeerden of officieel volwassen werden. We zijn opgegroeid toen we het nieuws in stilte leerden lezen en meer begrepen dan wat daar geschreven stond.
Toen we leerden angst dieper te begraven om anderen niet ongerust te maken. Wanneer een gewoon geluid een reden wordt om te stoppen en goed te luisteren. En wat het meeste pijn doet, is niet eens dat we onze vrede verloren. Wat het meeste pijn doet, is dat samen daarmee de lichtheid verdween waarmee we ooit leefden. Want nu is elke dag niet zomaar een dag. Het is een kans die iemand anders nooit heeft gekregen. Het is een gesprek dat misschien nooit heeft plaatsgevonden. Het is lachen dat al anders klinkt – stiller, voorzichtiger.
En als ik denk aan die donderdag, aan die test, aan die belachelijke pogingen om het te vermijden, dan, Ik besef dat we ons destijds niet eens konden voorstellen hoe gelukkig we waren in ons gewone leven.
Daarom is het vandaag belangrijk voor mij om – te spreken en te handelen, ongeacht titels of posities. En misschien is dit precies wat vandaag de dag voor ieder van ons van belang is – en dit is waar ik stilletjes maar ook een krachtig beroep op Europa doe.
Ik ben niet gewend om over mezelf te spreken via een lijst met titels – voor mij, ze zijn vooral een verantwoordelijkheid die elke dag geleefd moet worden.
Door zelfbestuur op school, als ombudsvrouw en vertegenwoordiger van het kinderparlement, zag ik hoe rechtvaardigheid er niet in theorie maar in werkelijkheid uitziet: als we na de lessen achterblijven om collecties voor het leger te organiseren; wanneer we klasgenoten ervan overtuigen het probleem van iemand anders niet te negeren; als we moeten bemiddelen in conflicten waarin zwijgen gemakkelijker zou zijn geweest.
Ik herinner me hoe we hulp verzamelden. Aanvankelijk waren dit kleine initiatieven, een paar dozen, een paar dozijn hryvnia’s, maar elke keer kwamen er meer mensen bij ons, en geleidelijk werd het niet alleen een campagne, maar een gemeenschappelijk doel.
Ik herinner me gesprekken met studenten die bang waren om over onrecht te spreken, en het moment dat ze voor het eerst het gevoel hadden dat iemand echt naar hen luisterde. En dan begrijp je: gerechtigheid is niet iets groots en onbereikbaars. –, het is de keuze om je niet af te wenden.
We leren dit samen onvolmaakt, maken soms fouten, worden soms moe, maar stoppen nooit. Want vandaag is solidariteit voor ons geen slogan maar een voorwaarde om te overleven. Wanneer we ons verenigen om te helpen, ondersteunen en beschermen, lossen we niet slechts één probleem op. – we creëren een omgeving waarin onverschilligheid niet langer normaal is. En deze ervaring verandert je: je begint te begrijpen dat zelfs een kleine actie ertoe doet als er een team achter zit.
Dus als ik Europa aanspreek, spreek ik niet vanuit de positie van de theorie, maar vanuit geleefde ervaring: verantwoordelijkheid kan niet worden uitgesteld “tot later”. – het wordt geaccepteerd, of het gaat verloren samen met vertrouwen. We hebben al geleerd om samen op te treden, zelfs als het moeilijk is. De vraag is of een wereld die over waarden spreekt, evenzeer bereid is deze met dezelfde vastberadenheid te verdedigen. Vandaag verdedigen wij Oekraïners niet alleen onze eigen frontlinie. We houden de hele wereld een spiegel voor. En in deze spiegel wordt één ding duidelijk: onverschilligheid heeft ook gewicht.
Maar de waarheid bezit een kracht die groter is dan angst. We moeten deze test van de mensheid samen doorstaan. En we zullen niet stoppen totdat de waarheid de duisternis verslaat. Omdat we het grootste gebod van onze vrijheid kennen:
“Vecht – en jij zult zegevieren”.
===================
UKRAINE’S SUPPORT IS NON-NEGOTIABLE UNITED WE STAND NAFO.
====================
Geen plek voor losers.
Don’t Need a Ride. – PhilipPage-d4c – The Sheriff
===================
https://www.pravda.com.ua/eng/
https://www.youtube.com/@PhilipPage-d4c
https://www.youtube.com/@AnnafromUkraine/videos
https://www.youtube.com/@AnnaDanylchukUA/videos
https://www.youtube.com/@69thSniffingBrigade/videos
====================
De Israëlische basis werd begin maart bijna ontdekt nadat een plaatselijke herder ongebruikelijke militaire activiteiten in het gebied had gemeld, waaronder helikoptervluchten.
Het wetsvoorstel kende $800 miljoen toe aan het Ukraine Security Assistance Initiative, (USAI)—$400 miljoen in 2026 en $400 miljoen in 2027.
Oekraïne heeft het vertrouwen in toekomstige Amerikaanse steun verloren en ontwikkelt daarom een strategie voor onderhandelingen met Rusland zonder Washington. (Foto: REUTERS/Yiannis Kourtoglou)
