“Kom tot bezinning, wees mens…” – deze woorden van Taras Shevchenko, een man die zijn hele leven wijdde aan de strijd tegen tirannie en onrechtvaardigheid, klinkt vandaag als de laatste morele waarschuwing van Europa. “…Omdat gerechtigheid niet op zichzelf komt, moet er voor gevochten worden!” Ik voeg toe aan de woorden van Sjevtsjenko, want de geschiedenis heeft bewezen dat waar de strijd eindigt, mensen aan het kwaad beginnen te wennen. En gewend raken aan het kwaad is precies hoe het kwaad wint.
Ik spreek tot jullie, de mensen van Europa, en vaak lijken jullie op degenen die vandaag donder horen, maar zichzelf ervan overtuigen dat dit slechts een echo is.
De grens tussen menselijkheid en apathie, tussen wat juist is en wat krachtig is, tussen een wereld waarin het menselijk leven ertoe doet en een wereld waarin waarde alleen toebehoort aan degene die overleeft, is – niet de meest angstaanjagende vorm van neutraliteit bij deze keuze, omdat stilte altijd een kant kiest..
De wereld spreekt graag over gerechtigheid alsof het een woord is dat op zichzelf kan bestaan, maar gerechtigheid leeft niet in verklaringen – het leeft in daden.
Ik herinner me die koude dag waarop we donderdag allemaal samen in de gang stonden te discussiëren over hoe we een moeilijke wiskundetoets konden overslaan. We maakten uitgebreide plannen, bedachten excuses, lachten, onderbraken elkaar, en het leek allemaal heel belangrijk of we de test zouden afleggen of niet, welk cijfer we zouden krijgen, hoe leraren en ouders zouden reageren. Sommigen waren nerveus, sommigen deden alsof ze alles wisten, sommigen wilden gewoon dat de dag eerder zou eindigen. Destijds was onze wereld gevuld met deze kleine zorgen, en we geloofden oprecht dat ze ons leven bepaalden. We wisten niet wat echte angst betekende.
We wisten niet hoe het was om te wachten op een bericht met één woord en bang te zijn om het te openen.
We wisten niet wat het betekende om naar stilte te luisteren en daarin de echo te horen van iets dat al was gebeurd. En nu, als ik terugkom naar die herinneringen, lijken ze zowel pijnlijk afstandelijk als pijnlijk dichtbij.
Want ik zou alles geven om daar weer in die gang te staan, ruzie te maken over een toets, me zorgen te maken over cijfers, zonder reden te lachen. Ik zou duizenden van die ‘uitdagende’ dagen ruilen voor een gewone dag waarop het grootste probleem een wiskundeformule was die ik niet kon onthouden. Want nu heeft moeilijkheidsgraad een ander gezicht. Het zit niet in opdrachten of cijfers. Het is in het nieuws dat plotseling arriveert en het leven verdeelt in ‘voor’ en ‘na’”.
Het is in de namen die nooit meer in bekende gesprekken te horen zullen zijn. Het is in het feit dat plannen niet langer weken of maanden vooruit worden gemaakt. Soms reiken ze niet verder dan één dag.
We zijn niet opgegroeid toen we afstudeerden of officieel volwassen werden. We zijn opgegroeid toen we het nieuws in stilte leerden lezen en meer begrepen dan wat daar geschreven stond.
Toen we leerden angst dieper te begraven om anderen niet ongerust te maken. Wanneer een gewoon geluid een reden wordt om te stoppen en goed te luisteren. En wat het meeste pijn doet, is niet eens dat we onze vrede verloren. Wat het meeste pijn doet, is dat samen daarmee de lichtheid verdween waarmee we ooit leefden. Want nu is elke dag niet zomaar een dag. Het is een kans die iemand anders nooit heeft gekregen. Het is een gesprek dat misschien nooit heeft plaatsgevonden. Het is lachen dat al anders klinkt – stiller, voorzichtiger.
En als ik denk aan die donderdag, aan die test, aan die belachelijke pogingen om het te vermijden, dan, Ik besef dat we ons destijds niet eens konden voorstellen hoe gelukkig we waren in ons gewone leven.
Daarom is het vandaag belangrijk voor mij om – te spreken en te handelen, ongeacht titels of posities. En misschien is dit precies wat vandaag de dag voor ieder van ons van belang is – en dit is waar ik stilletjes maar ook een krachtig beroep op Europa doe.
Ik ben niet gewend om over mezelf te spreken via een lijst met titels – voor mij, ze zijn vooral een verantwoordelijkheid die elke dag geleefd moet worden.
Door zelfbestuur op school, als ombudsvrouw en vertegenwoordiger van het kinderparlement, zag ik hoe rechtvaardigheid er niet in theorie maar in werkelijkheid uitziet: als we na de lessen achterblijven om collecties voor het leger te organiseren; wanneer we klasgenoten ervan overtuigen het probleem van iemand anders niet te negeren; als we moeten bemiddelen in conflicten waarin zwijgen gemakkelijker zou zijn geweest.
Ik herinner me hoe we hulp verzamelden. Aanvankelijk waren dit kleine initiatieven, een paar dozen, een paar dozijn hryvnia’s, maar elke keer kwamen er meer mensen bij ons, en geleidelijk werd het niet alleen een campagne, maar een gemeenschappelijk doel.
Ik herinner me gesprekken met studenten die bang waren om over onrecht te spreken, en het moment dat ze voor het eerst het gevoel hadden dat iemand echt naar hen luisterde. En dan begrijp je: gerechtigheid is niet iets groots en onbereikbaars. –, het is de keuze om je niet af te wenden.
We leren dit samen onvolmaakt, maken soms fouten, worden soms moe, maar stoppen nooit. Want vandaag is solidariteit voor ons geen slogan maar een voorwaarde om te overleven. Wanneer we ons verenigen om te helpen, ondersteunen en beschermen, lossen we niet slechts één probleem op. – we creëren een omgeving waarin onverschilligheid niet langer normaal is. En deze ervaring verandert je: je begint te begrijpen dat zelfs een kleine actie ertoe doet als er een team achter zit.
Dus als ik Europa aanspreek, spreek ik niet vanuit de positie van de theorie, maar vanuit geleefde ervaring: verantwoordelijkheid kan niet worden uitgesteld “tot later”. – het wordt geaccepteerd, of het gaat verloren samen met vertrouwen. We hebben al geleerd om samen op te treden, zelfs als het moeilijk is. De vraag is of een wereld die over waarden spreekt, evenzeer bereid is deze met dezelfde vastberadenheid te verdedigen. Vandaag verdedigen wij Oekraïners niet alleen onze eigen frontlinie. We houden de hele wereld een spiegel voor. En in deze spiegel wordt één ding duidelijk: onverschilligheid heeft ook gewicht.
Maar de waarheid bezit een kracht die groter is dan angst. We moeten deze test van de mensheid samen doorstaan. En we zullen niet stoppen totdat de waarheid de duisternis verslaat. Omdat we het grootste gebod van onze vrijheid kennen:
“Vecht – en jij zult zegevieren”.
===================
UKRAINE’S SUPPORT IS NON-NEGOTIABLE UNITED WE STAND NAFO.
====================
Geen plek voor losers.
Don’t Need a Ride. – PhilipPage-d4c – The Sheriff
===================
https://www.pravda.com.ua/eng/
https://www.youtube.com/@PhilipPage-d4c
https://www.youtube.com/@AnnafromUkraine/videos
https://www.youtube.com/@AnnaDanylchukUA/videos
https://www.youtube.com/@69thSniffingBrigade/videos
https://www.help99.co/
====================
De Israëlische basis werd begin maart bijna ontdekt nadat een plaatselijke herder ongebruikelijke militaire activiteiten in het gebied had gemeld, waaronder helikoptervluchten.
