De boordcomputer van de Geran-4: bevat meer dan 75% in de VS geproduceerde componenten.
Dmytro Shumlianskyi
15 okt 2026.
Deze informatie kwam aan het licht in een rapport waarin de vluchtcontroller werd geanalyseerd die uit het wrak van een van de drones was geborgen. Het onderzoek werd uitgevoerd door een ingenieur met de roepnaam Prop, die werkzaam is bij het 1230e Athena Genie- en Technisch Regiment van de Oekraïense strijdkrachten. De eenheid deelde de resultaten met Militarnyi.
Componenten van buitenlandse bedrijven verzorgen de verwerking van navigatiegegevens, de motorbesturing, de stroomvoorziening en de signaaluitwisseling tussen de printplaten. Tegelijkertijd geven de serienummers op de printplaten aan dat ze in Alabuga zijn gefabriceerd.
Onderwerp van de studie
De boordcomputer van de Geran-4 werd in 2026 ontdekt tussen brokstukken die in de Oekraïense regio Poltava werden geborgen. De exacte locatie en omstandigheden waaronder het onderdeel werd verkregen, worden om veiligheidsredenen niet openbaar gemaakt.
Stickers geven aan dat het vliegtuig was uitgerust met het Susannin opto-elektronische correlatiesysteem . Dit systeem vergelijkt beelden van een optische sensor met referentiebeelden die in het geheugen van de computer zijn opgeslagen en past de vliegroute aan, als aanvulling op satelliet- en traagheidsnavigatie.
Tussen het puin werd ook een mesh-modem gevonden, wat erop wijst dat de drone tot de Siker -versie behoorde.
Hoe de boordcomputer van de Geran-4 is opgebouwd.
De elektronica is ondergebracht in een aluminium behuizing met afmetingen van 175 mm hoog, 104 mm breed en 145 mm diep.
Aan de buitenkant heeft het een antenneconnector en twee meerpolige Amphenol Aerospace- connectoren, waarmee het apparaat verbinding maakt met de andere systemen van de drone.
De behuizing raakte aan de bovenkant beschadigd, maar de meeste interne printplaten bleven intact. Hierdoor was het mogelijk om hun structuur te onderzoeken, de aanwezige markeringen af te lezen en terugkerende componenten te vergelijken.
De controller bestaat uit afzonderlijke printplaten die in een verticaal frame zijn gemonteerd. Daaronder bevinden zich de ALAK03-navigatiekaart, G-serie computermodules, de G106-relaiskaart en de G102-interfacekaart.
Zeven printplaten zijn voorzien van Texas Instruments TMS320F28335PGFA 32-bits processoren die werken op 150 MHz. Daarnaast bevinden zich IC’s voor energiebeheer, interfacecomponenten en datacommunicatieapparaten. Volgens de onderzoekers vermindert het gebruik van gangbare circuitontwerpoplossingen het aantal benodigde onderdelen, terwijl het modulaire ontwerp de productie en het onderhoud van de controller vereenvoudigt.
De navigatie-eenheid bestaat uit de ALAK03-printplaat en een daarop gemonteerde multichipmodule (MCM). De ALAK03-printplaat zorgt voor de verbinding met de externe antenne. Volgens de onderzoeksresultaten ontvangt en verwerkt de module satellietnavigatiesignalen, terwijl de printplaat de module van stroom voorziet en verbindt met de rest van de controller.
De ALAK03 is voorzien van indicatoren met de labels SAT1, SAT2, DIFF, DGPS, PVT en HDT. Deze geven de status van de satellietnavigatie, differentiële correcties, positie, snelheid, tijd en koers aan. Een kleine batterij zorgt ervoor dat de interne klok blijft werken nadat de hoofdvoeding is uitgeschakeld.
Het bord heeft ook een USB-poort. Volgens de hypothese van de onderzoekers kan deze poort worden gebruikt om de status van de apparatuur vóór de lancering te controleren en om software voor missieplanning en doelselectie aan te sluiten. Tijdens het onderzoek slaagden de onderzoekers er echter niet in een verbinding met de computer tot stand te brengen. Dit kan te wijten zijn aan een beschadigde diode, een defecte connector tussen de borden of het ontbreken van gespecialiseerde software.
De navigatie-eenheid is via een 34-pins connector met de G110 verbonden; volgens de analyse verwerkt de G110 de informatie van de ALAK03 verder. De pin-tabel toont de voedingslijnen, de datatransmissie- en ontvangstlijnen, evenals PPS-signalen en andere navigatie-indicatoren. De indicatoren GPS1, GPS2, DGPS, HEAD, DIFF en PPS op de G110 maken het mogelijk om de status van de betreffende functies te controleren.
De G108-printplaat is verantwoordelijk voor de communicatie met de straalmotor. De markeringen erop hebben betrekking op het brandstofniveau, de inlaat- en uitlaatdruk van de motor, twee pompen, de doorstroomsnelheid en het toerental. Volgens de onderzoekers fungeert de printplaat als een centrale hub voor het verzamelen van sensorwaarden en het aansturen van de motor op basis van de ontvangen gegevens.
De G108 heeft afzonderlijke circuits die de elektrische pompen van het brandstofsysteem aansturen, en twee LED-indicatoren geven hun status weer. De printplaat is tevens voorzien van een voedingsindicator en een programmeerconnector.
De G109, G104, G103, G107 en G105 maken gebruik van een vergelijkbare basisarchitectuur, terwijl de gespecialiseerde G110 en G108 respectievelijk extra elektronica bevatten voor navigatie en motorbesturing.
Elk van de vijf printplaten heeft een eigen rekenknooppunt, data-uitwisselingsinterfaces, voedingscircuits en een programmeerconnector. Het rapport geeft geen precieze beschrijving van de functies die elke printplaat uitvoert.
De G106 is een relaismodule voor het schakelen van elektrische circuits. Hij mist de twee CAN-transceivers die kenmerkend zijn voor de naastgelegen processorkaarten. Tijdens het onderzoek was het niet mogelijk om precies vast te stellen welke belastingen op de uitgangen zijn aangesloten.
Alle knooppunten zijn met elkaar verbonden via de G102-backplane. Deze heeft aparte connectoren voor de G-serie printplaten en verbindt ze met de externe meerpolige connectoren van de controller.
Oorsprong van componenten
Na het vergelijken van beschrijvingen van printplaten en fabrikantenlijsten, kon de onderzoeker 105 elektronische componenten identificeren. Daarvan zijn er minstens 80 afkomstig van Amerikaanse bedrijven, wat neerkomt op 76,19% van het totaal.
De landen worden bepaald op basis van de vestigingsplaats van het moederbedrijf. Volgens deze methode worden Intersil- componenten geclassificeerd als producten van het Japanse bedrijf Renesas , terwijl Zetex- componenten worden geclassificeerd als producten van het Amerikaanse bedrijf Diodes Incorporated .
| Land | Виробники | Aantal componenten | Deel |
| VS | Texas Instruments / National Semiconductor, CTS, Onsemi, Monolithic Power Systems, Qorvo, Analog Devices, Diodes Incorporated / Zetex, Microchip, Abracon | 80 | 76,20% |
| China | Yueli Electronic, Yantel, Shanghai Leiditech, Shenzhen Huazhimei Semiconductor, WCH | 11 | 10,48% |
| Duitsland | Infineon-technologieën | 2 | 1,90% |
| Japan | Renesas / Intersil | 1 | 0,95% |
| Taiwan | MediaTek / Richtek | 1 | 0,95% |
| Nederland | STMicroelectronics | 1 | 0,95% |
| Niet geïdentificeerd | Onderdelen met een onbekende fabrikant. | 9 | 8,57% |
| Totaal | 105 | 100% |
Texas Instruments domineert de lijst van fabrikanten met een ruime marge. Samen met National Semiconductor , dat het in 2011 overnam, zijn de twee bedrijven goed voor 61 componenten, oftewel 58,1% van de lijst. Hieronder vallen met name TMS320F28335PGFA-processoren voor dataverwerking en aansturing van boordsystemen, VP230 CAN-transceivers voor data-uitwisseling tussen modules, MB3238I-multikanaalszenders en PS767D301-spanningsregelaars. De boards zijn tevens voorzien van REF3020-referentiespanningsbronnen, die een stabiele spanning leveren voor meetcircuits.
Het Amerikaanse bedrijf CTS wordt vertegenwoordigd door CTS39CB3 kwartsoscillatoren met een frequentie van 40 MHz. Deze genereren een kloksignaal om de werking van digitale elektronica te synchroniseren. Zes Onsemi-componenten omvatten Y1-transistoren voor het aansturen van LED-indicatoren, H11G1-optokoppelaars voor signaaloverdracht en NUD3124-drivers voor het aansturen van inductieve belastingen en relais.
De navigatiemodule bleek een MPM38222 step-down spanningsomvormer van Monolithic Power Systems te bevatten , een Qorvo SGL06Z ruisarme versterker voor het ontvangen van satellietnavigatiesignalen en een MAX4461 instrumentatieversterker van Analog Devices voor het versterken van het spanningsverschil tussen twee ingangen.
Ook aanwezig zijn een Zetex FMMV109 varicap, een Microchip VC-830 serie kristaloscillator en een Abracon kwartsresonator.
Van de Chinese componenten zijn de relais van Yueli Electronic het meest talrijk : zes JZC-30MD’s voor het schakelen van elektrische circuits. Twee PD1500U03-componenten van Yantel zijn ontworpen voor het splitsen en combineren van radiofrequentiesignalen. Shanghai Leiditech wordt vertegenwoordigd door de Q3407B-vermogens-MOSFET voor het schakelen van belastingen, en Shenzhen Huazhimei Semiconductor door een step-down-spanningsomvormer met de aanduiding HMEY.
Een ander Chinees onderdeel – de CH343G van WCH – zorgt voor de conversie tussen USB en de seriële interface op de ALAK03-navigatiekaart.
Het is waarschijnlijk de bedoeling dat de controller voor onderhoud, testen en configuratie op een computer wordt aangesloten.
Het Duitse bedrijf Infineon Technologies is vertegenwoordigd door twee F4905S P-kanaals vermogens-MOSFET’s op de motorbesturingsprintplaat. Volgens de bevindingen van het onderzoek maken deze deel uit van de brandstofpompbesturingscircuits.
Een van de producten van het Japanse bedrijf Renesas – dat Intersil heeft overgenomen – is de HA-2539 operationele versterker, die hoogfrequente analoge signalen in de navigatiemodule verwerkt.
Het Taiwanese Richtek , een dochteronderneming van MediaTek , wordt vertegenwoordigd door een spanningsregelaar met de aanduiding 900HAA op de ALAK03-printplaat. STMicroelectronics , waarvan het moederbedrijf in Nederland is geregistreerd, wordt vertegenwoordigd door de HTC04-chip op de G110-printplaat. Deze bevat zes logische inverters die het logische niveau van het signaal omkeren.
De fabrikanten van negen andere componenten konden niet worden achterhaald. Bovendien werden er tijdens het onderzoek geen elektronische apparaten van Russische makelij aangetroffen.
Productie in Alabuga
De serienummers van de onderzochte printplaten bevatten het voorvoegsel AL – de standaardaanduiding voor Alabuga. Sommige printplaten zijn ook voorzien van een datum: de G108 is gemarkeerd met 23 juni 2026 en de G104 met 12 augustus 2026.
De twee externe Amphenol Aerospace-connectoren dragen de codes 260106 en 260206, die overeenkomen met 6 januari en 6 februari 2026.
De Russen probeerden de markeringen op de TMS320F28335PGFA-processoren te wissen. Volgens de waarnemingen van de onderzoeker waren de markeringen op een aantal processoren niet volledig gewist, waardoor het mogelijk was het model te identificeren. Andere componenten met onleesbare markeringen bleven onbekend.
Volgens de inschatting van de onderzoeker houdt het verwijderen van markeringen verband met pogingen om het moeilijker te maken de herkomst van de elektronica vast te stellen te midden van sancties en exportbeperkingen.
Hoeveel kosten de elektronische componenten?
De onderzoekers schatten afzonderlijk de kosten van componenten van Texas Instruments en National Semiconductor .
Volgens gegevens van de Oekraïense defensie-inlichtingendienst produceerde Rusland ongeveer 3.000 Geran-4/5-eenheden per maand. Tegelijkertijd werd de productie van de Geran-2 geschat op ongeveer 2.800 eenheden per maand.
Als we de componentenlijst van de geanalyseerde controller extrapoleren naar dit productievolume, zou de maandelijkse vraag neerkomen op 21.000 TMS320F28335PGFA-processoren, 42.000 VP230 CAN-transceivers en 33.000 PS767D301-spanningsregelaars. In totaal vereisen 3.000 controllers 183.000 componenten van Texas Instruments en National Semiconductor, zoals hierboven vermeld.
Volgens schattingen van de onderzoekers zou Texas Instruments bij dit productietempo maandelijks ongeveer 1,4 miljoen euro aan inkomsten kunnen genereren uit componenten voor vluchtcontrollers van dit type .
Dit is echter slechts een ruwe schatting gebaseerd op de verkoopprijzen van distributeurs. De werkelijke inkoopprijzen en het aandeel van tussenpersonen in de uiteindelijke kosten blijven onbekend.
Conclusie
Meer dan 75% van de elektronische componenten in de Geran-4 vluchtcontroller is afkomstig van Amerikaanse bedrijven, en meer dan de helft daarvan komt van de Texas Instruments- groep. Deze componenten verzorgen de gegevensverwerking, de communicatie tussen modules, de stroomvoorziening en de interactie met de motor.
Met een productie van 3.000 eenheden per maand leidt deze afhankelijkheid tot een behoefte aan meer dan twee miljoen componenten van Texas Instruments en National Semiconductor samen per jaar. Dit wijst op een gebrek aan een effectief mechanisme voor het toezicht op de naleving van sancties, zowel op het niveau van de bedrijven zelf als op overheidsniveau.
======================
De productie van de Geran-4/5 Jet Drones heeft die van de Geran-2 overtroffen
Dmytro Shumlianskyi
De productie van kamikazejetdrones van het Russische Shahed-type—, de Geran-4/5—, heeft de productie van Geran-2-aanvalsdrones uitgerust met conventionele verbrandingsmotoren overtroffen.
Deze informatie werd aan Militarnyi verstrekt door de Defensie-inlichtingendienst van het Oekraïense Ministerie van Defensie.
Dit werd waarschijnlijk bereikt door een deel van de productiecapaciteit te heroriënteren op de productie van straalaangedreven drones.
Volgens schattingen van het Centrum voor Strategische en Internationale Studies produceerde Rusland vanaf maart 2026 ongeveer 5.500 drones per maand. Tegelijkertijd produceert de Russische industrie volgens het Hoofddirectoraat Inlichtingen sinds augustus ongeveer 3.000 Geran-4/5 kamikaze drones en over 2.800 Geran-2 sla elke maand drones.
Begin 2026 werd een aanzienlijke, geleidelijke toename van het gebruik van straalaangedreven drones door de Russians’ geregistreerd. Volgens Joeri Tsjerevasjtsjenko, plaatsvervangend commandant van de Oekraïense luchtmacht, al in april was 15–20% van de door Rusland gelanceerde Shaheds uitgerust met straalmotoren.
Begin juni hadden de bezetters dat wel gedaan lanceerde 1.400 straalaangedreven UAV’s, terwijl het Oekraïense leger in heel 2025 slechts 180 van dergelijke incidenten had geregistreerd.
Sinds de eerste weken van de zomer hebben de strijdkrachten echter een aanzienlijke toename geregistreerd in het gebruik van door straalmotoren aangedreven Shaheds door de Russen’, wat de lasten voor Oekraïense luchtafweereenheden en de luchtvaart aanzienlijk heeft vergroot.
Volgens Yurii Ihnat, hoofd van de afdeling Communicatie van het Air Force Command, hebben de bezetters in juli vijf keer zoveel straalaangedreven UAV’s ingezet als in juni. Tijdens sommige aanvallen waren ze goed voor maar liefst tweederde van het totale aantal ingezette drones.
Hij merkte echter op dat conventionele Shahed-drones over het algemeen nog talrijker zijn. Het is de moeite waard eraan te herinneren dat, naast “Alabuga,” die de Geran-serie drones, Rusland produceert ook de Garpyia-serie drones. De Garpiya is een versie van de kamikaze-drones van het Shahed-type, vervaardigd door de Izhevsk Electromechanical Plant ‘Kupol’.
Zoals generaal-majoor Vadym Skibitsky, plaatsvervangend hoofd van de Defensie-inlichtingendienst van het Ministerie van Defensie, zei in een interview met RBC-Oekraïne, In juli verminderden de Russen de algehele intensiteit van drone-aanvallen enigszins en bezuinigden ze op de productievolumes toen ze hun focus verlegden naar de door turbojets aangedreven Geran-4- en Geran-5-modellen.
“Als het gaat om de ‘Geran-4’ en ‘Geran-5,’ is er een probleem met hun turbostraalmotoren. —Ze proberen hun eigen motoren te vervaardigen. Momenteel zijn ze volledig afhankelijk van de levering van deze motoren uit China, en ze zijn duur. Elke motor kost ongeveer 35.000 —40.000 dollar, zei hij.
Geran-4/5
De Geran-4 en Geran-5 kamikaze drones behoren tot de nieuwste leden van deze Russische familie. Ondanks dat ze dezelfde aanduiding delen, verschillen ze aanzienlijk in ontwerp. Het is bekend dat de Geran-4 bouwt voort op het concept van de Geran-3 straalaangedreven drone, met een romp die is geoptimaliseerd voor hogere snelheden en een krachtigere motor.
De drone heeft een spanwijdte van ongeveer 3 meter en een lengte van 3,5 meter, wat overeenkomt met de afmetingen van de vorige versie. Tegelijkertijd is het maximale startgewicht gestegen van 350 naar 450 kilogram.
De Geran-4 is uitgerust met een Chinese turbostraalmotor met een stuwkracht van 160 kgf— tweemaal die van de Chinese Telefly JT80, die op de Geran-3 werd geïnstalleerd. Dit heeft het mogelijk gemaakt om de kruissnelheid te verhogen van 280–330 naar 350–500 km/u, en het vliegbereik van 600 naar 850 kilometer.
De drone kan vliegen op hoogtes variërend van 100 tot 5.000 meter, met een vluchtduur van ongeveer 2,5 uur. De kernkop weegt 50 kilogram of meer.
The Geran-5 beschikt over een fundamenteel ander ontwerp. De ontwikkelaars verlieten de aerodynamische configuratie die kenmerkend was voor eerdere modellen.
Qua casco-ontwerp lijkt het nieuwe vliegtuig meer op een kruisraket dan drones van het Shahed-type met deltavleugels. De drone is uitgerust met een Chinese TELEFLY TF-TJ2000A straalmotor met een stuwkracht van 2000N.
De Geran-5 heeft een kernkop van 90 kilogram aan boord en het geclaimde aanvalsbereik bedraagt ongeveer 1.000 kilometer.
======================
======================
