Het tempo van het Russische offensief in 2026 is vertraagd tot een kruip, terwijl de verliezen zijn toegenomen. Het front in de Donbas heeft zich een half jaar lang nauwelijks verplaatst, en de gevechten om het mijnstadje Pokrovsk, waar ooit 60.000 mensen woonden, nu een woestenij waar Oekraïense en Russische troepen vechten om de overblijfselen van appartementencomplexen –, sleept zich al meer dan een jaar voort.

Heeft Rusland bijna geen stoom meer en probeert het eenvoudigweg – met de hulp van Amerikaanse functionarissen – om de overgave van Donbas veilig te stellen, iets wat het op het slagveld niet kan bereiken?

Ovcharenko, die sinds 2014 Russen voor zich heeft, vindt het antwoord ja.

Zijn woonplaats Lyman bevrijdde hij in Donbas al in het najaar van 2022. En hij gelooft dat Oekraïne de controle over de bezette gebieden kan herwinnen – zonder iets weg te geven.

Hij legt in dit exclusieve interview uit hoe en waarom.

Je komt uit Donbas. Van een klein stadje in de regio Donetsk. Vertel ons, wat is Donbas voor jou?

Het is mijn vaderland, mijn thuis, het land waar ik ben geboren, ben opgegroeid, volwassen geworden, ben geworden wie ik ben.

Sommigen zeggen dat de Donbas die ooit bestond verdwenen is, dat ze vernietigd is. Ben je het ermee eens?

Weet je, misschien hebben die mensen in sommige opzichten gelijk. Want naarmate de tijd verstrijkt, kunnen we bepaalde momenten romantiseren. Maar dat is natuurlijk voor absoluut iedereen en voor elk deel van de wereld. Door beschietingen en bezetting zullen de Donbas die we kenden natuurlijk niet meer op dezelfde manier bestaan.

Sommige steden zijn sterk veranderd. Mensen zijn in zekere zin veranderd. Geeft dat ons enig recht – of reden – om er niet voor te vechten?

Nee, dat denk ik niet. Ik geloof niet dat de strijd om onze Donbas op de een of andere manier verloren is alleen maar omdat deze veranderd is. Het is veranderd, maar wij veranderen het ook. En we zullen het blijven veranderen. Ik was bijvoorbeeld zowel voor 2014 als daarna Donbas aan het veranderen. Als ik in leven blijf, zal ik het blijven veranderen. En na onze overwinning, na de terugkeer en bevrijding van Donbas –, zelfs het bezette deel –, zal ik het blijven veranderen.

Sergeant Ovcharenko test een nieuw geweer in Donbas (Foto door Vitaliy Ovcharenko voor Kiev Post)

Hoe ben je bij de verzetskrachten gekomen?

Ik ben ergens in de tweede helft van mei 2014 uit Donetsk gevlucht. Ik was op 11 mei getuige van die separatistische “referendum”, die overhaast en met alle mogelijke overtredingen werd gevoerd. We zijn allemaal gevlucht omdat ons leven in gevaar was. Toen ik vertrok, ging ik naar een van de militaire dienstkantoren in Kiev, en ze vertelden me dat ze op dat moment geen mensen nodig hadden.

Daarna belde ik kennissen van mij die destijds dienden in het vrijwilligersbataljon “Artemivsk,” onder de regionale politie van Dnipropetrovsk. Op dezelfde basis waar Dnipro-1 was gevormd, werd een patrouillebataljon opgericht –, in wezen een politiebataljon.

Wat herinner je je van vechten in 2014?

Wat ik me herinner is dat ongeveer 50% van mijn bataljon jongens waren uit de regio’s Donetsk en Loehansk. Ongeveer 50%, misschien zelfs 55%. Zeker meer dan de helft. Meestal waren het vertegenwoordigers van nationaal-democratische krachten van wie ik –-mensen kende die vóór 2014 verkiezingswaarnemers waren geweest of zich zelfs kandidaat hadden gesteld.

Maar er waren ook mijnwerkers, gewone werkende mannen. Het waren totaal verschillende mensen. Onze – van Donetsk. En ze gingen meteen vechten voor Oekraïne. Er waren zelfs critici van de Euromaidan. Er waren mensen uit Donetsk die het niet hadden gesteund. Maar het is één ding om een intern Oekraïens protest of evenement niet te steunen. Het is iets anders om de Russische bezetting het hoofd te bieden.

Ovcharenko in 2014 (left) en in 2026 (right) (Foto van Ovcharenko’s Facebook-pagina)

Vertel ons hoe het begon. Je was toch tot mei in Donetsk?

Vanaf ongeveer 5 maart begonnen we massa’s mannen rond te zien lopen in Donetsk die met duidelijk Russische accenten spraken, met woorden die zelfs Russischsprekenden in Donetsk niet kenden. Bijvoorbeeld “zyoma,” afkorting van “fellow countryman” – “zemliak”. Niemand in Donetsk sprak zo. In eerste instantie begreep ik niet eens wat ze bedoelden.

Toen belden mensen die in Snizjne en Sjachtarsk woonden mij en zeiden dat buskonvooien van mannen uit Rusland kwamen, die hoogstwaarschijnlijk een pro-Oekraïense bijeenkomst zouden verspreiden. En dat is precies wat er gebeurd is.

Ze kenden de stad Donetsk niet, brachten de straten in verwarring en waren voortdurend op zoek naar wisselkantoren om van roebel te wisselen.

Er waren ook momenten waarop deze Russen werden getriggerd door de kleur oranje in Donetsk. Ze dachten dat oranje het symbool was van Joesjtsjenko en de Oranje Revolutie. Deze idioten wisten niet dat oranje en zwart de kleuren zijn van de voetbalclub Sjachtar Donetsk, een symbool van Donbas. Deze gedegenereerden probeerden oranje vlaggen af te breken. Geen enkele local in Donbas in zijn volle verstand zou die heilige oranje-zwarte kleuren in Donetsk verwijderen.

Er is zelfs een video uit de omgeving van de Bohdan Khmelnytskyi-straat, op de hoek van Bohdan Khmelnytskyi en Universytetska, waar een bierkiosk met oranje-zwarte kleuren Shakhtar te zien was. In de video beginnen deze idioten een gevecht, klimmen op de kiosk en breken de vlaggen af. Daarna werd alles duidelijk.

Was er enige weerstand tegen deze mensen?

Soms lieten we fysiek zien dat Donbas Oekraïne is. We sloegen ze terug toen ze het regionale staatsbestuur van Donetsk aanvielen en bezetten. We wilden niet dat het zover zou komen… maar we begrepen dat vreedzaam protest een fictie was geworden.

En na wat onderwijswerk vonden we Russische paspoorten voor deze mannen. Toen werd duidelijk: het waren Russen uit grensstreken, die de inwoners van Donbas kwamen vertellen hoe ze van hun vaderland moesten houden.

Vertel ons over de Debaltseve-operatie, en over de ATO (Anti-Terroristische Operatie) in het algemeen. Hoe besefte je dat je echt tegen Russen vocht en niet tegen een lokale “Donbas-militie?”

Allereerst plaatsten ze zelf veel informatie over zichzelf.

Ze plaatsten enorme bedragen op sociale media: Chita, Ulan-Ude, Urengoy. Onze OSINT-analisten groeiden in die tijd net. – Het was voor hen een goede training om gegevens over Russische posities te verzamelen. Zij deelden zelf veel.

Ten tweede hoorden onze collega’s in posities die Russische radio’s hadden veroverd het van roepnamen, van accenten, van de stijl van onderhandelen. Het was duidelijk dat dit de strijdkrachten van de Russische Federatie waren. Ze deden veel dingen professioneel – geen “militie” kon dat doen.

Op video’s van Donetsk-ziekenhuizen waren verbrande Buryat-soldaten te zien, terwijl Kobzon de hand schudde en zei: “Ben jij Buryat? Ik ben zo blij!” Aan de frontlinie verstopten ze bij het winkelen of rondlopen niet wie ze waren.

Hoe ben je na het vrijwilligersbataljon in de Oekraïense strijdkrachten terechtgekomen?

Ik heb gevochten in Debaltseve in 2014-2015. Na de operatie werden we omsingeld, maar wisten te ontsnappen. Ik liep een blessure op.

Ovcharenko na het verlaten van Debaltseve (Foto van Ovcharenko’s Facebook-pagina)

Een arts van het ziekenhuis van het ministerie van Binnenlandse Zaken van Charkov vertelde me dat het beter zou zijn om af te treden en mijn rug niet meer fysiek te belasten. Dus nam ik ontslag in 2015, rond april. Tot 2022 hield ik me bezig met maatschappelijke activiteiten.

In februari en maart 2022 sloot ik me aan bij een onofficiële eenheid –, er waren er destijds veel in Oekraïne. Eind maart was ik officieel ingelijfd bij de strijdkrachten van Oekraïne.

Waar vecht je nu?

Ik ben sergeant. Ik dien in een van de eenheden van de grondtroepen, die ik niet kan noemen. Maar ik ben erin geslaagd overal te zijn. Het is heel symbolisch dat ik vocht in Bakhmut, dat vroeger Artemivsk – heette, net als mijn eerste bataljon. Dan in Chasiv Yar. Het is me zelfs gelukt om in Sudzha te zijn, in Rusland.

Het is ook symbolisch dat ik daar was op de eerste dag van de bevrijding van Lyman, mijn geboorteplaats in de noordelijke regio Donetsk. Op de allereerste dag van de bevrijding nam ik eraan deel en nam zelfs deel aan de eerste “perishing”-operatie. We verlieten Lyman omdat de ondergang van Russische troepen nog maar net begon. – We hadden ons werk al gedaan en trokken ons terug.

Ik kwam mijn ouders’ huis binnen letterlijk 10 uur nadat de bezetters waren gevlucht. Er woonden Russen en collaborateurs. Ze vluchtten ’s nachts, en we waren er ’s middags. Het was verontrustend om te beseffen dat de Russische bezetters minder dan tien uur eerder tussen mijn bezittingen, op mijn bedden, in mijn kinderkamer en in mijn ouderlijk huis hadden gewoond. Het was surrealistisch om een winkel in Lyman binnen te gaan en prijzen in roebels en Russische producten in de schappen te zien.

Gelooft u dat Oekraïne de Donbas kan herwinnen?

Ik ben er zeker van. En in de afgelopen twee weken is mijn pessimisme –, dat ik vóór – had, verdwenen. Ik heb altijd positief geloofd. Ik had wat pessimisme, maar een paar weken geleden vervaagde het.

Waarom?

Omdat we meer Russen vermoorden dan ze mobiliseren. Hun leger begint aan het front te smelten. De laatste tijd is er een trend: we vermoorden er meer dan ze op contractbasis kunnen mobiliseren of rekruteren. En ze hebben meer nodig. Ze moeten het offensief voortzetten, en ik denk niet dat ze nu veel aandacht zullen besteden aan training –, wat nog grotere verliezen betekent. Zij zullen handelen “on the move.” Ze kunnen niet pauzeren. Ze hebben successen nodig. En hoe? Alleen door steeds meer mensen vooruit te sturen. Ondertussen hebben we al bemanningen en drones opgericht en hebben we een bepaald technologisch niveau bereikt. Ik denk dat ze zichzelf op een gegeven moment overbelasten.

Ze kunnen de Russische samenleving geen echte overwinning verkopen. Ze kunnen beweren dat ze een aantal doelen van de speciale militaire operatie “ hebben bereikt,”, maar we weten dat hun echte doel heel Oekraïne is, waarbij Kiev – niet alleen Donbas is. En dat hoofddoel is elke dag verder van hen wegglippen. Ze staan op een kruispunt en hebben geen goede opties.

Je weet hoe Oekraïne op het internationale toneel voortdurend wordt geadviseerd Donbas zogenaamd over te geven ter wille van de vrede…

Nee, en wederom niet. Ik ben er categorisch tegen. Ik geloof dat Donbas ons thuis is, ons huis.

Het is geen onderhandelingstroef voor Amerikaanse politici die ons, omwille van hun kijkcijfers of ego, adviseren iets weg te geven. Dat is immoreel, verkeerd en oneerlijk.

Wij begrijpen heel goed dat we ons grondgebied niet zomaar kunnen overgeven, op basis van beloften van Rusland, dat deze meer dan eens heeft geschonden.

Rusland verstaat alleen de taal van geweld. En om de oorlog te beëindigen moet Oekraïne zoveel mogelijk vuurkracht, kracht en middelen krijgen, zodat het maximale schade kan toebrengen aan het Russische leger en de militaire infrastructuur. Wanneer Rusland zichzelf overbelast, zal het echt onderhandelen.

======================

Crowd ERUPTS as Robert De Niro Says What’s on EVERYONE’s Mind.

‘He’s a felon!’ Morgan Freeman excoriates Trump, discusses new Civil War series ‘The Gray House’.