George Kent, een Amerikaanse diplomaat met meer dan drie decennia dienst, wordt algemeen beschouwd als een van Washington’s meest deskundige stemmen over Oekraïne en de post-Sovjetregio.

Hij diende onder vijf Amerikaanse presidenten, bekleedde hoge functies bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en was van 2023 tot 2024 de Amerikaanse ambassadeur in Estland. Eerder werkte Kent uitgebreid aan Oekraïne, onder meer als plaatsvervangend hoofd van de missie in Kiev.

Kent is nu met pensioen en heeft Oekraïne niet verlaten. Hij blijft het land regelmatig bezoeken, het op minder formele maar niet minder tastbare manieren ondersteunen – van het organiseren van een fietstocht door het hele land met zijn gezin in de Verenigde Staten om geld en bewustzijn onder gewone Amerikanen te werven, het bouwen van bruggen tussen Oekraïense initiatieven en buitenlandse partners, en het bevorderen van netwerken tussen Oekraïners en internationale actoren die kunnen bijdragen aan het herstel en de veerkracht van het land.

In dit interview met Ukrainska Pravda reflecteert Kent op de huidige stand van het Amerikaanse beleid ten aanzien van Oekraïne en de implicaties van de terugkeer van Donald Trump aan de macht. Hij spreekt ook over de onderhandelingen met Rusland, de toekomst van de NAVO en waarom de positie van Oekraïne in de wereld sterker is – en invloedrijker – dan velen nog steeds aannemen.

“Donald Trump denkt aan Donald Trump”

Nu Donald Trump weer aan de macht komt, zijn de betrekkingen tussen Oekraïne en de Verenigde Staten gespannener geworden. Denk je dat Trump nog steeds wrok koestert tegen Zelensky over zijn rol in 2019 impeachment?

Wat ze zouden zeggen is dat Donald Trump aan Donald Trump denkt. En ik denk dat dat de belangrijkste realiteit is. Hij is iemand die een narcist is, en daarom kunnen andere mensen zich zorgen maken over wat hun positie is, wat hij van hen denkt, maar uiteindelijk Donald Trump denkt aan Donald Trump.

Je hebt onder vijf verschillende regeringen gewerkt, waaronder de eerste ambtstermijn van president Trump. Hoe verschilt zijn positie nu van de vorige termijn? 

De eerste regering-Trump zat vol met professionals die competent zijn. En ik denk dat we altijd deze traditie hebben gehad, ongeacht wie de partij in functie is, van het zoeken naar competente mensen die de Amerikaanse nationale belangen konden behartigen en verdedigen. Achttig jaar lang begrepen de Amerikanen onze nationale belangen, onze veiligheid en welvaart werden geholpen door de veiligheid en welvaart van onze bondgenoten en onze partners.

En daarom hebben de VS zoveel energie en geld uitgegeven om het succes van partners en bondgenoten te bevorderen. Donald Trump heeft voor de tweede keer een heel andere aanpak gekozen. Het is een transactionele aanpak. Het is wat je voor mij doet – niet wat je voor de Verenigde Staten doet, maar ik, Donald Trump en zijn binnenste cirkel.

En de mensen die de ministers en zijn regering zijn, zijn geen competente professionals. Ze zijn incompetent. Ze hebben geen strategische visie en ze hebben schijnbaar geen begrip of bewustzijn van geschiedenis of geografie, en dat leidt tot slechte beleidsbeslissingen, zoals we nu deze week zien [het interview werd opgenomen op 19 maart – ed.] in de oorlog tegen Iran en de impact op de wereldeconomie. En helaas hebben we het ook gezien in de onderhandelingen onder leiding van vastgoedontwikkelaars die niets weten over Rusland en Oekraïne, in termen van de Russische oorlog tegen Oekraïne.

In uw openingsverklaring voor de Permanente Commissie voor Inlichtingen van het Huis van Afgevaardigden zei u dat “Europa werkelijk heel, vrij en in vrede niet mogelijk is zonder een geheel van Oekraïne, vrij en in vrede, inclusief de Krim en de Donbas.” Hoe zou u de algehele Amerikaanse steun voor Oekraïne sinds 2014 beoordelen?

Als je kijkt: sinds 2014, toen de Krim bezet was en de oorlog begon in de Donbas, waren de VS tot vorig jaar, 2025, de grootste voorstander van Oekraïne. We hebben ruim 60 miljard dollar aan hulp gegeven, zowel militair als economisch. En nogmaals, we deden het omdat we wilden dat Oekraïne zou slagen.

Wij wilden dat Oekraïne zijn Europese toekomst zou verwezenlijken, want dat was goed voor Oekraïne, goed voor Europa en goed voor ons. Dat was het beleid onder de eerste regering-Trump. Het is duidelijk niet het beleid van 2025 en 2026 geweest.

Krijg je het gevoel dat de VS Oekraïne bewust niet helpen winnen om een directe confrontatie met Rusland te voorkomen?

Ik denk dat dit een zorg was die sommige mensen uitten over het beleid van de regering-Biden, ook al verleende de regering-Biden meer hulp aan Oekraïne dan welke andere regering dan ook, het kwam vaak te laat en in onvoldoende hoeveelheden. Dus hulp die we in 2023 en 2024 hebben gegeven, hadden we in 2022 moeten geven.

Ik denk dat dat een eerlijke beoordeling is van ons beleid van drie of vier jaar geleden. Nogmaals, we hebben nu een ander beleid, namelijk niet bijstand verlenen aan Oekraïne. Ik vind dat kortzichtig en niet in ons belang van de VS. Het helpt Oekraïne uiteraard niet.

Kunnen we veranderingen verwachten na de congresverkiezingen in november?

Ik denk dat het belangrijk is om de machtsverdeling in de Verenigde Staten te begrijpen. Het Congres heeft de macht om begrotingen goed te keuren, en dus zijn er belangrijke implicaties voor de hulp en de manier waarop we ons geld uitgeven. Het Congres zou de macht moeten hebben om de oorlog te verklaren, hoewel dat de afgelopen vijftig jaar is verzwakt. Maar een regering heeft de verantwoordelijkheid voor het uitvoeren van beleid. President Trump zal president blijven tot het einde van zijn ambtstermijn in 2028, zelfs als het controle evenwicht van het Congres verandert.

We hebben ook twee huizen, dus het is mogelijk dat de Democraten een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden behalen. We weten niet of ze ook een meerderheid in de Senaat zouden behalen. Dus Ik denk dat dit een jaar is van echte politiek in de VS. Niemand weet hoe de resultaten zullen uitpakken.

En het is een land met 340 miljoen inwoners, met verkiezingen in alle vijftig staten. Veel mensen kijken dus naar november. Niemand weet zeker wat de resultaten zullen zijn.

“Het lot en de toekomst van Oekraïne hangen af van de Oekraïners”

Bestaat er in Washington een duidelijke visie op hoe deze oorlog moet worden beëindigd? En in welke mate komt deze visie overeen met hoe Oekraïners de overwinning zien?

Als mensen Washington als metafoor gebruiken, kan dat de regering-Trump betekenen, dat zou collectief alle Amerikanen in functie kunnen betekenen, inclusief het Congres, en het zou alle Amerikanen kunnen betekenen, inclusief de elite van het denkbeleid.

Ik denk dat het belangrijkste dat is Het lot en de toekomst van Oekraïne hangt af van de Oekraïners. En de Oekraïners mogen niet toegeven aan de druk van iemand die wil dat Oekraïne concessies doet en een deal sluit, zodat ze een goed gevoel over zichzelf kunnen krijgen dat ze op de een of andere manier tot een overeenkomst zijn gekomen.

 

Een overeenkomst tegen de belangen van Oekraïne zal geen vrede brengen, omdat een overeenkomst die niet rechtvaardig en duurzaam is en tegemoetkomt aan de belangen van Oekraïne slechts een dekmantel is voor verdere bezetting en verdere dood. Dat is sinds 2014 het geval in Oekraïne, en dat was het geval in de landen van Midden – en Oost-Europa na het Molotov-Ribbentroppact.

Ik was ambassadeur in Estland. De toenmalige Estse premier is nu Kaja Kallas, de Hoge Vertegenwoordiger van de EU, en zij zei: “Vrede zonder gerechtigheid is gewoon een ander woord voor bezetting.” Landen die door Rusland of de Sovjet-Unie zijn bezet, weten dat bezetting de dood betekent. Oekraïners weten dat, Esten weten dat, Amerikanen die de geschiedenis van beide landen hebben bestudeerd, dat weten.

Is er enig geval, enig scenario waarin de Verenigde Staten Oekraïne onder druk zouden kunnen zetten om een deal te sluiten?

Ik denk dat uit de verslagen van eerdere bijeenkomsten, inclusief de openbare berichten, duidelijk blijkt dat de VS het afgelopen jaar druk hebben uitgeoefend op Oekraïne om een deal te sluiten. Het doet me denken aan de dynamiek na de akkoorden van Minsk 2014-2015.

Destijds waren het de Fransen en de Duitsers die de westerse inspanningen leidden. De teams van toenmalig bondskanselier Angela Merkel en de Franse president [François] Hollande wilden dat Oekraïne concessies zou doen aan Rusland omdat ze wilden laten zien dat ze vooruitgang en vrede hadden gebracht.

De oorspronkelijke overeenkomst van Minsk bracht geen vrede tot stand, en aanvullende Oekraïense concessies zouden geen vrede hebben bereikt. Dat gaat dus terug op het Oekraïense standpunt. Elke vrede moet rechtvaardig en duurzaam zijn en tegemoetkomen aan de behoeften van Oekraïne. Als dat niet het geval is, is het geen vredesakkoord, het is een capitulatieakkoord, en dat is niet in het belang van Oekraïne.

Gelooft u in onderhandelingen met de Russen?

Ik denk dat de realiteit is dat landen niet met hun beste vrienden moeten onderhandelen, maar met hun tegenstanders. En dat is gewoon een realiteit. Dus als een land oorlog heeft moeten voeren, is – niet naar eigen keuze, omdat ze zijn binnengevallen – om een einde te maken aan die oorlog, begonnen door Rusland, vereist dat Rusland de agressie stopt. Daar zijn dus gesprekken voor nodig.

Maar het is ook duidelijk dat Rusland onder Poetin de huidige Oekraïense staat wil ontmantelen onder voorwaarden die onaanvaardbaar zijn voor het Oekraïense volk. Dus je moet praten, je moet je belangen verdedigen, maar je hoeft niet te capituleren.

Is het in de huidige situatie, waarin de mensen die onderhandelen niet genoeg macht hebben om beslissingen van Russische zijde te nemen, mogelijk om tot overeenstemming te komen?

Ik denk dat u zojuist een realiteit hebt geïdentificeerd dat de Russen niet geïnteresseerd zijn in onderhandelingen over een vredesakkoord. Ze zijn in wezen geïnteresseerd in een “pokazukha” [a heeft prestaties geconstrueerd die zijn ontworpen om eruit te zien als echte activiteit of vooruitgang, maar zonder inhoud erachter – red.] om aan te tonen dat er sprake is van een proces. Dat is wat ze onder Minsk deden. Dat is wat ze nu doen.

De mensen die naar de bijeenkomsten worden gestuurd, zijn geen mensen die de bevoegdheid hebben om toezeggingen te doen. De voorwaarden van een overeenkomst om de gevechten te beëindigen zijn altijd duidelijk geweest ar – capitulatie, ga akkoord met wat Rusland wil. Maar dat zal niet noodzakelijkerwijs een einde maken aan de oorlog, want als Rusland krijgt wat het wil en deze reeks eisen, zullen ze gewoon doorgaan.

Net als na het Akkoord van Minsk: het werd ondertekend, was er een deadline voor een staakt-het-vuren, en ze bleven nog drie dagen doorgaan en veroverden Debaltseve. En Debaltseve was niet genoeg, en ze bleven vechten en vechten totdat ze in februari 2022 de bredere oorlog begonnen.

Dit is dus een proces van niet vier jaar, maar twaalf jaar, talloze tientallen bijeenkomsten, veronderstelde wapenstilstandsovereenkomsten die nooit een einde hebben gemaakt aan het ontslag, en hier zijn we dan.

Trump zei in januari dat Oekraïne geen kaarten heeft. Ik denk dat je dat onthoudt meeting. Is die perceptie veranderd gezien de situatie in het Midden-Oosten?

Ik denk dat veel mensen in Washington, zelfs voordat president Trump terugkeerde naar het Witte Huis, de realiteit van Oekraïne niet begrepen en de realiteit van het Russische leger niet begrepen.

Er waren in 2022 veel mensen die dachten dat Kiev binnen drie dagen zou vallen. Ze begrepen de Oekraïense wil om te vechten niet. Ze begrepen de capaciteiten van het Oekraïense leger en de samenleving niet in de acht jaar sinds de Revolutie van Waardigheid. Aen ze overschatten de capaciteiten van het Russische leger. Het was een enorme mislukking van intelligentie en analyse.

Dus ik denk dat dit teruggaat tot wanneer je zegt “Wat gelooft Washington?”, er zijn veel mensen in Washington die een mening hebben over wat er in Oekraïne gebeurt. Er is veel minder wijsheid en begrip. En als je een slechte analyse hebt, zul je slechte conclusies en beleidskeuzes hebben. Dit was een dynamiek voordat president Trump aantrad, en het is nu duidelijk een dynamiek.

Nogmaals, als je naar de vergaderzalen van de onderhandelingen kijkt, of het nu gaat om onderhandelingen over Oekraïne en Rusland, of het nu gaat om onderhandelingen met Gaza en Israël of om onderhandelingen met Iran, het is ongekend dat je geen professionals hebt die de talen spreken en de mensen aan de andere kant van de tafel begrijpen.

Oekraïne moet onderhandelen met Rusland. De VS zullen op dit moment met Iran moeten onderhandelen. En als je vastgoedontwikkelaars hebt die weten hoe ze een deal moeten sluiten om een gebouw in New Jersey of New York te ontwikkelen en op te zetten, dat betekent niet dat ze de Russische manier van oorlog, de Iraanse capaciteiten voor asymmetrische oorlogsvoering begrijpen, maar hier zijn we dan.

En Ik denk dat dit de geschiedenis in zal gaan als een grote tekortkoming van de tweede regering-Trump. De eerste regering-Trump beschikte over competente professionals. De tweede regering-Trump vertoont geen strategie en geen competentie.

“DE NAVO is de meest succesvolle alliantie in de geschiedenis, en dat blijft zo zo dus”

U zei dat u als ambassadeur van de VS in Estland diende. Hoe beoordeelt u het risico dat Rusland in 2030 andere Europese landen zal binnenvallen, met name de Baltische staten?

De bevolking van de Baltische staten en de regeringen bereiden zich voor en verwachten dat ze aangevallen kunnen worden. Dat is eigenlijk wat bevoegde verantwoordelijke regeringen zijn doe – jij beoordeel de gevaren. Als je in een land bent dat deel uitmaakte van het Russische rijk, dan zijn Polen, Finland, Estland en landen die zich in Europa en de NAVO bevinden en die lange tijd deel uitmaakten van het Russische rijk, Letland en Litouwen – het is alleen verantwoordelijk om voorbereid te zijn op oorlog.

Ik had vorige week Bolt-chauffeurs, waaronder Oekraïners, in Tallinn. Een van hen kwam uit Donetsk, een van hen kwam uit Odessa. Ze dachten allebei dat hun nieuwe land waar ze wonen en werken, Estland, voorbereid moest zijn, omdat ze vonden dat toen de gevechten hier in Oekraïne stopten, Estland of Litouwen zouden de volgende kunnen zijn.

Ik ken veel Esten. Ik zong in een Ests koor –. Ze maakten deel uit van wat bekend staat als de Estse Defensieliga, een soort territoriaal informeel netwerk. Ze trainden één keer per week, één keer per maand, in de nabijgelegen bossen. En ze stuurden zelfs hun zesjarige kinderen naar het zomerdronekamp omdat ze vonden dat dit een reeks vaardigheden was die hun jonge Estse kinderen moesten kennen.

Dus als je naar de Baltische staten gaat, zijn ze heel serieus in het voorbereiden van hun leger en hun samenleving om voorbereid te zijn op oorlog. Ze willen geen oorlog voeren, maar ze willen zich voorbereiden.

Dit jaar geeft Estland ruim 5% van zijn bruto binnenlands product uit product op defensie. Estland en Polen leiden alle NAVO-landen, heel Europa, op het gebied van defensie-uitgaven omdat zij de dreiging serieus nemen.

Gelooft u dat de collectieve verdediging van de NAVO daadwerkelijk zou werken in het geval van bijvoorbeeld een aanval op Estland?

De NAVO heeft leidende landen voor de verschillende Oostflanklanden in de NAVO Voor Estland is het het VK. De VS is het leidende land voor Polen. Er zijn ongeveer 1.000 Britse troepen, ongeveer 600 Amerikaanse troepen en ongeveer 300 Franse troepen in Estland. Andere NAVO-landen hebben hun troepen in deze meer blootgestelde NAVO Allies – om te trainen, het terrein te begrijpen en voorbereid te zijn. Ik denk dat dat een direct tastbaar gevolg is van het feit dat we NAVO-bondgenoten zijn.

En Duitsland is de leidende natie voor Litouwen, Canada en andere landen hebben de leiding voor Letland, enzovoort, enzovoort langs de oostflank. De NAVO is dus serieus bezig met het voorbereiden en verdiepen van de samenwerking.

En dan heb je nog de twee landen die twee jaar geleden zijn toegetreden – Finland en Zweden. Zweden, dat al 200 jaar een neutraal land was, werd gedreven door de eisen van hun bevolking om deel uit te maken van de collectieve veiligheid, omdat zij de dreiging voelden.

Voelen deze landen zich veilig om deel uit te maken van de NAVO, omdat deze, gezien alle uitspraken van Donald Trump, niet zo sterk lijkt als voorheen?

Ik denk dat waar je misschien op doelt de debatten eerder dit jaar, om de dreigementen van de regering-Trump over Groenland, dat deel uitmaakt van het grondgebied van NAVO-Ally Denemarken, op te nemen beledigende taal die president Trump gebruikte over NAVO-landen die niet bereid waren om aan de frontlinie te vechten.

Estland diende tijdens de oorlog in Afghanistan in de provincie Helmand – ed.] bij de Amerikaanse mariniers en Groot-Brittannië, en Groot-Brittannië, Estland en Denemarken leden in Afghanistan in wezen hetzelfde aantal slachtoffers als het Amerikaanse leger. NAVO-landen hebben troepen ingezet in Afghanistan na de aanvallen op de Verenigde Staten op 11 september.

Die woorden waren dus zeer beledigend voor de geallieerden en feitelijk onjuist. Dus je ziet zonder twijfel dat er nu meer spanning is dan een jaar geleden of vijf jaar geleden. Maar als je naar de geschiedenis van de NAVO kijkt, zijn er veel momenten geweest waarop de geallieerden het er diep niet mee eens waren.

Het gaat terug tot de jaren vijftig in de Suezcrisis, waar de VS de Britten en de Fransen niet steunden in hun positie. We gingen door andere punten van diepe verdeeldheid. Je had de Vietnamoorlog, die in Azië was, maar een punt van onenigheid was met sommige NAVO-bondgenoten. De oorlog in Irak, en vooral de Tweede oorlog in Irak, was een coalitie van bereidwilligen, maar vooral de Fransen waren zeer uitgesproken dat deze verkeerd was.

En ik zou zeggen dat het andere echte emotionele punt van debat binnen de NAVO de inzet van intermediaire kernraketten eind jaren 70 en begin jaren 80 was als reactie op de Sovjet-inzet van intermediaire kernraketten, gericht op Europa, niet op de Verenigde Staten. Dus als je door de geschiedenis van de NAVO kijkt, is het niet zo dat iedereen het er altijd mee eens was dat iedereen beleefde taal gebruikte.

Je had heel hard taalgebruik tussen verdragsbondgenoten, afgezien van het feit dat Griekenland en Türkiye zijn beide NAVO-bondgenoten – Ik heb het meer over de transatlantische kwesties – en toch hield het Bondgenootschap stand. Frankrijk stond tientallen jaren buiten de commandostructuur. [Charles] De Gaulle haalde Frankrijk in de jaren 60 uit de commandostructuur, maar Sarkozy kwam weer binnen.

Ik denk dus dat er een argument kan worden aangevoerd dat de NAVO tot aan de retoriek van dit jaar sterker en meer verenigd is geweest dan in haar 80-jarige geschiedenis. Ik zou dus een langer perspectief hanteren en opmerken dat bondgenoten het er niet mee eens kunnen zijn, soms sterk, maar het is nog steeds de meest succesvolle alliantie in de geschiedenis, en dat blijft zo zo dus.

Denkt u dat het mogelijk is dat Oekraïne in de nabije toekomst tot de NAVO kan toetreden?

Ik denk dat dit iets is dat is besproken. Allereerst zou je “de dichtstbijzijnde toekomst” moeten definiëren”. Het is duidelijk een kwestie die een rol speelt in de onderhandelingen met Rusland. Het is ook een kwestie tussen Oekraïne en alle leden van de NAVO. Er was een grote impuls op de meest recente topconferenties, vooral in Washington en Vilnius, and een aantal NAVO-leden, waaronder de Verenigde Staten onder president Biden, steunden het verzoek van Oekraïne niet. Dus als je de dichtstbijzijnde toekomst zegt, ziet het er niet naar uit dat er vooruitzichten zijn.

Ik denk dat het belangrijkste voor de toekomst van Oekraïne als Europees land het veiligstellen van in de eerste plaats het lidmaatschap van de Europese Unie is, wat zowel een institutioneel voordeel als een economisch voordeel heeft.

De economische voordelen zijn duidelijk wanneer u ‘zijn onderdeel van een veel grotere gemeenschappelijke markt, en ook de institutionele hervormingen zijn essentieel voor een succesvolle moderne Europese samenleving. Ik denk dus dat voor het succes van Oekraïne in de toekomst de Europese normen en het lidmaatschap van de Europese Unie het duidelijke kortetermijndoel moeten zijn, ook al is het streven op de middellange tot langere termijn om volwaardig lid te worden van de Euro-Atlantische veiligheidsgemeenschap, de NAVO.

 

Ik denk wat de ontwikkelingen in het Midden-Oosten en de Golf, de oorlog met Iran, zijn, laat zien dat Oekraïne nu over grote expertise beschikt op het gebied van militair-technische expertise die de bredere Europese en transatlantische gemeenschap hard nodig heeft. Oekraïne, en helaas het Russische leger, vechten op een manier die geen enkel NAVO-leger op dit moment kan bestrijden.

De onbemande oorlogvoering, die niet alleen FPV-drones of Mavic-drones zijn, maar een heel ecosysteem is van onbemande voertuigen met meerdere domeinen, plus de mentaliteit en de technologiecyclus om technologie voortdurend te verfijnen, in massa geproduceerd, tegen de laagste kosten, meest effectief, en voortdurend evoluerend vanwege de noodzaak om de technologie te ontwikkelen in de race met de Russen – die mentaliteit, dat ecosysteem, en vervolgens de feitelijke technologie van drones, anti-drones, elektronische oorlogsvoering, glasvezeldrones, onderzeese drones – Dit alles is de militaire realiteit geworden van Oekraïne dat tegen Rusland vecht. Er is geen enkel NAVO-land met een leger dat kan vechten zoals Oekraïne dat doet.

En dat is dus potentieel een enorm voordeel in het partnerschap dat Oekraïne met zich meebrengt voor de Europese en transatlantische veiligheid, en – zoals we deze week hebben gezien Oekraïense drone-experts naar de Golf gaan – voor de bredere regio van het Midden-Oosten, gezien het feit dat de Shahed-drones begonnen als Iraanse technologie en Russische technologie werden. Er zijn veel nadelen aan het huidige conflict in de Golf. Maar wat it’s tonen is dat Oekraïne heeft iets te bieden, niet alleen om mensen te vragen om te helpen. Oekraïne kan landen die niet kunnen vechten zoals Oekraïne daadwerkelijk helpen en niet over de technologie beschikken die Oekraïne heeft ontwikkeld.

En denkt u dat dit onze troefkaart zal zijn bij de onderhandelingen om in de toekomst tot de Europese Unie toe te treden?

Ik denk dat het niet eens een kwestie van de toekomst is. – het is al gebeurd. Ik geloof dat Denemarken heeft geïnvesteerd in financiering met Fire Point. Ik weet dat er Estse bedrijven zijn die hier in Oekraïne al twee, drie jaar hun O & O-outfits runnen. En dus denk ik dat dat Deense model, of het Deens-Oekraïne-Estse model, al deel uitmaakt van de realiteit. En ik denk dat de NAVO-landen begrijpen dat de toekomst samenwerking en coproductie is.

Oekraïne heeft de technologie. Het heeft niet noodzakelijkerwijs de financiering om de productie op te schalen die een coproductie-inspanning [ kan bieden, waar externe financiering is en waar ] of alle productie in Oekraïne plaatsvindt, of een deel ervan kan zich in Denemarken, Estland of Groot-Brittannië bevinden. De onmiddellijke productie gaat naar de verdediging van Oekraïne, en dan gaat de productie op de middellange termijn naar de verdediging van Europese landen die in sommige gevallen denken dat zij de volgende zouden kunnen zijn.

Dat is de klassieke win-winsituatie, waarbij partijen die technologie hebben enerzijds de andere behoeften financieren, misschien op verschillende tijdstippen. Het kan een mooie kans zijn voor partnerschap. En ik hoop dat dat versnelt. En ik hoop ook dat de Verenigde Staten meer meedoen dan tot nu toe het geval is.

Ik denk nogmaals dat westerse landen, NAVO-landen, inclusief de VS, de diepgaande discussies moeten versnellen over hoe zij Oekraïne kunnen helpen winnen, en niet alleen overleven, en dan samenwerken als partners en uiteindelijk als bondgenoten voor onze collectieve veiligheid en defensie.

“Ik denk niet dat we een fundamenteel getransformeerd Rusland zullen zien”

Laten we onszelf een beetje afleiden van de oorlog. Je academische achtergrond ligt in de Russische geschiedenis en Russische literatuur…

Begin jaren tachtig hadden ze geen Oekraïense geschiedenis en literatuur op Harvard.

Da’s waar. Tot voor kort hadden de meeste mondiale universiteiten Russische studies, maar ze hadden geen Oekraïense studies of zelfs Slavische studies. Als het Slavische studies zijn, zijn het vooral Russische studies. En hoe kan Oekraïne nu de strijd om verhalen winnen in een wereld waarin Rusland zoveel geld heeft geïnvesteerd in zijn invloed over de hele wereld?

Ik vind dat een fantastische vraag. Ik heb wel Russische geschiedenis en literatuur gestudeerd, zoals het in de jaren tachtig op Harvard werd genoemd, het was geen Sovjetgeschiedenis en literatuur. Harvard heeft al tientallen jaren een Oekraïens onderzoekscentrum aan de universiteit. Het was niet direct geïntegreerd in het curriculum, maar we hadden eigenlijk een Oekraïense professor, George Grabowicz, die oekraïense literatuur onderwezen.

Binnen de Slavische Studies was er dus een professor uit het Oekraïense erfgoed die Oekraïense literatuur doceerde, maar er waren duidelijk niet zoveel Amerikaanse universiteiten die niet-Russische professoren of experts hadden.

En deze kwestie van dekolonisatie van gebiedsstudies is, denk ik, een ernstige behoefte. En dat was eigenlijk het thema van de meest recente bijeenkomst (, die elke drie jaar kan plaatsvinden, van de belangrijkste vereniging van professionele academici uit de Slavische Studies in de VS: de dekolonisatie van Slavische Studies.

Omdat ik het een echte uitdaging vind. Zelfs mensen die hun PhD-onderwerpen deden in niet-Russische gebieden in de regio vertrouwden vaak op toegang tot archieven in Rusland toen ze zich in de jaren negentig in Moskou openstelden. Dus zagen ze landen door de Moskou-lens.

En ik denk dat vanwege de aard van de manier waarop professoren hun onderzoek doen, promoveren en vervolgens een vaste aanstelling krijgen, het tientallen jaren zal duren om gebiedsstudies volledig te dekoloniseren. Het hebben van Oekraïense professoren die vervolgens hoogleraar worden, niet alleen in de VS en Canada maar ook in Europa, zal dat proces helpen.

Ik denk dat dit iets is waar zowel mensen in het Westen als Oekraïners aan dat proces kunnen bijdragen. Maar het is een noodzaak, omdat de volgende generatie Amerikanen en Europeanen naar universiteiten zal gaan en zal worden blootgesteld aan oude Russocentrische verhalen die gebaseerd waren op vooroordelen die vaak geworteld waren in de Russische imperiale geschiedenis.

Bestaat er een kans dat Rusland verandert na de dood van Poetin of is het een meer systemisch probleem?

Toen ik in de jaren tachtig Russische en Sovjetstudies studeerde, was er een heel boek met essays over het stalinisme, en de spanning was: was het stalinisme een individuele top-down benadering of was het het hele systeem?

Miljoenen bureaucraten namen deel aan het repressiesysteem van tientallen miljoenen, zo niet enkele honderden miljoenen mensen. Het stalinisme als systeem was dus niet alleen afhankelijk van het passief zijn van mensen, maar vereiste dat miljoenen mensen actieve vervolgers waren van hun buren, hun familie, van het systeem.

Er is de afgelopen dagen een levendig debat geweest omdat de winnaar van de documentaire [award] bij de Oscars (, wat nergens een objectieve standaard van is, het was een mechanisme dat door Hollywood was gecreëerd om zichzelf te promoten Meneer Niemand tegen Poetin. En het komt terecht in het debat over collectief slachtofferschap of collectieve verantwoordelijkheid.

 

Ik zou niet willen opgroeien en leven in het huidige Rusland. Het zijn Russen die Oekraïners vermoorden in Oekraïne. Het is Poetin niet. En dus is er eigenlijk een collectieve verantwoordelijkheid: niet alleen de ruim een miljoen Russische soldaten die in Oekraïne zijn gekomen en verkracht en vermoord, maar het hele systeem dat dat in Rusland ondersteunt.

En ik denk dat er in elk land, in elke subgroep van de mensheid, fatsoenlijke mensen zijn, en dat er mensen zijn wier ziel verrot is en die consequent het verkeerde doen.

En dus denk ik dat het antwoord er ergens tussenin zit, maar Ik denk dat de uitdaging voor de Russen die graag een betere toekomst voor Rusland zouden zien, is om slachtofferschap te vermijden en te begrijpen dat ze op dezelfde manier zo lang cultureel superioriteit hebben beweerd, ze moeten ook de verantwoordelijkheid aanvaarden voor wat Rusland heeft gedaan.

Duitsland accepteerde dat na de Tweede Wereldoorlog Japan dat na de Tweede Wereldoorlog accepteerde. Ze kwamen uit een autocratische achtergrond tevoorschijn en werden democratische samenlevingen, en een deel van die mentale transformatie was gebaseerd op de aanvaarding van hun collectieve verantwoordelijkheid voor wat hun landen en hun samenlevingen deden. Als dat niet gebeurt met Rusland, dan, Ik denk niet dat we een fundamenteel getransformeerd Rusland zullen zien.

U pleitte voor het gebruik van “Kiev” in plaats van “Kiev”.

Ja. En succesvol.

Maar voor veel buitenlanders is het, als je deze dekolonisatiekwestie in een Oekraïense context probeert uit te leggen, heel moeilijk, omdat dekolonisatie voor Amerikanen bijvoorbeeld anders is dan voor Oekraïners. Hoe heb je dit uitgelegd en hoe heb je het belangrijk gemaakt?

De naamswijziging was eigenlijk een tweedelig proces. We zijn begonnen na de Oranje Revolutie en hebben het vervolgens afgerond toen ik in 2015 terugkeerde naar onze ambassade. Ik denk dat het officiële gebruik van namen door de Amerikaanse overheid afhangt van hoe breed een naam wordt gebruikt. We zijn meestal niet de eerste adapters, maar na de Oranje Revolutie zijn sommige andere organisaties – Ik denk dat de VN en anderen – het zijn gaan gebruiken.

En zelfs eenvoudige Google-zoekopdrachten toonden de prevalentie van het gebruik van “Kiev” aan”. En dat stelde ons dus in staat om van het eerste geval, waarbij “Kiev” een optie werd, – de primaire optie te maken, en niet de enige optie. En pas toen ik in 2015 terugkeerde naar Kiev, ging ik terug naar –, het heet het Bureau of Geographic Names, het is een speciaal kantoor – en ik heb betoogd dat dit de enige optie zou moeten zijn.

En dus gebruikten wij, de Amerikaanse regering, op dat moment in 2015 alleen in het Engelse KYIV. Toch gingen sommige mensen lang geleden naar school [], ze zijn ouder, en dus zie je het nog steeds in het Engels “KIEV”, maar dat zie je niet van de Amerikaanse overheid. En we hebben de manier veranderd waarop we bijvoorbeeld Beijing – hebben gespeld, het was Peking – en in andere landen, ook in India, zijn sommige steden veranderd.

Ik denk dat er opnieuw een mondiaal gesprek gaande is over de kwestie van algemeen gebruik versus voorkeursgebruik door het land. Maar in de specifieke context van Oekraïne en Rusland herinnerde het eraan dat Oekraïne in 1991 onafhankelijk werd, en dus moest de erfenis van het Sovjetsysteem in bureaucratische bewoordingen of spelling worden veranderd.

Ik moest ook delen van de computersystemen van de Amerikaanse overheid zover krijgen dat ze “Tallinn” correct spellen, omdat het oude Russische systeem met één “n” was, en in “Tallinn” er zijn twee “n” s omdat “linn” het woord is voor stad. Dus heb ik ook de spelling van Tallinn vastgelegd!

Het laat je zien hoe lang zelfs de spellingserfenis van koloniale overheersing kan duren.

“De gemiddelde Amerikaan bewondert Oekraïne”

Je maakte een TransAmerican fietstocht, meer dan 11.000 km, en haalde meer dan US$100.000 op. Tijdens die reis sprak je met veel verschillende mensen. Wat vindt de gemiddelde Amerikaan vandaag de dag van Oekraïne?

Het is duidelijk dat het een groot land is met – 340 miljoen mensen, en verschillende mensen hebben verschillende opvattingen over elk onderwerp.

De gemiddelde Amerikaan bewondert Oekraïne. Verschillende Amerikanen hebben verschillende kwesties die voor hen van belang zijn in hun eigen leven in een huiselijke context, maar ik zou zeggen dat er drie thema’s waren die weerklank vonden bij de mensen met wie we spraken. Oekraïne vecht voor vrijheid. Voor Amerikanen is dat een thema dat weerklank vindt.

Ik heb veel Amerikaanse vrijwilligers ontmoet die hier zijn, evenals één in de VS die in 2022 vier maanden als krijgsgevangene in Rusland werd vastgehouden. Ze dienden in het Amerikaanse leger, en toen ik hen vroeg: “Waarom ben je hier?”, zeiden ze: “Omdat Oekraïne vecht voor vrijheid. Ze vechten voor dezelfde waarden waar ik me bij aansloot, ik heb me vrijwillig aangemeld voor het Amerikaanse leger.”

En dus denk ik dat die inspiratie die individuen ertoe bracht te komen. Sinds 2022 zijn in Oekraïne honderd Amerikanen omgekomen die voor Oekraïne vochten tegen het Russische leger.

Voor sommige andere mensen die zich richten op meer humanitaire kwesties, is, het idee dat 20.000 Oekraïense kinderen in wezen werden gestolen, of het nu uit weeshuizen was of uit dorpen waar de volwassenen mogelijk waren gevlucht of iemand was vermoord, – dat echt, mentaal, had een duidelijke impact toen ik dat noemde.

En het derde probleem dat weerklank vond, afhankelijk van de gemeenschap, was de kwestie van de godsdienstvrijheid. Er zijn delen van de VS die evangelisch-protestants en diep religieus zijn. Ik denk aan Oost-Oregon en Idaho. En toen ik vertelde wat er gebeurde met bijvoorbeeld protestantse predikanten en lay mensen in het bezette Donetsk – werden vermoord, sommigen van hen in hun kerken –, wat ook impact had. Dus, ik zou zeggen dat de Oekraïense strijd voor vrijheid, de diefstal van kinderen en religieuze vrijheid drie thema’s waren die iets betekenden voor Amerikanen die anders niets om internationale betrekkingen geven, misschien nog nooit naar het buitenland gereisd, maar voor hen waren dit redenen dat ze wilden dat Oekraïne zou slagen. En voor sommigen van hen leidde dat ertoe dat ze onze fietstocht en campagne steunden.

Je vrouw is een Krim-Tataar. En volgens Wikipedia, je hebt het Virginia-kenteken “KRYM.UA”, en je vrouw heeft een Krim-Tataarse kenteken, “QIRIM.UA“.

Dus dat was voordat we naar Estland gingen – we hebben nu minder auto’s. Dus toen we terugkwamen uit Estland, hebben we opnieuw een aanvraag ingediend, en dus is “KRYM.UA” onze primaire auto, ons primaire kenteken.

En zelfs, moet ik zeggen, Oekraïense kleuren, blauw en geel, want dat is een van de opties in de staat Virginia.

Wat ligt er volgens u in de nabije toekomst voor de Krim?

Het is een ongelooflijk moeilijke situatie. Het is onder bezetting. Het is nu al 12 jaar onder bezetting. Er is veel geweest actief Krim-Tataren, Oekraïners en etnische Russen die trotse Oekraïense burgers zijn die de Krim hebben verlaten in plaats van onder bezetting te leven. Er zijn ook veel Krim-Tataren die in ballingschap zijn geboren en, hoe vreselijk het ook is, willen sterven in het land van hun voorvaderen – Krim.

En er is op de korte termijn geen hoop op een militair herstel van de Krim. Maar ik denk voor Oekraïners en Krim-Tataren die Oekraïne inclusief de Krim als Oekraïne zien, er is altijd de hoop dat het op een dag kan terugkeren.

En Estland was 51 jaar bezet. Ze waren onafhankelijk vanaf 1919. Ze vochten een onafhankelijkheidsoorlog tegen Rusland, Sovjet-Rusland en bolsjewistisch Rusland. Ze waren onafhankelijk tot het Molotov-Ribbentrop-pact van 1940, en daarna werden ze bezet van 1940 tot 1991. En de VS hebben de Sovjetcontrole nooit legaal erkend.

Er waren drie landen – de VS, Groot-Brittannië en Brazilië – die nooit de controle erkenden. Die bereidheid om te zeggen: “Nee, deze landen bestaan, die bezetting is niet legaal” was erg belangrijk voor het moreel en ook voor juridische doeleinden.

Ik hoop dus dat het geen 51 jaar is. Het is duidelijk dat de russificatie van de Krim voortduurt en versnelt, maar juridisch, moreel gezien is de Krim Oekraïne. En dat is belangrijk om niet te vergeten.